ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ(ΝΤΡΑΓΚΟ-ΣΠΑΡΤΑ......ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ)

14-08-2007

14-08-2007

14-08-2008

14-08-2008

14-08-2008

14-08-2008

14-08-2008

14-08-2008

14-08-2009

14-08-2009

14-08-2009

Di Santo για Παναθηναϊκό...

Τον 21χρονο striker της Chelsea φέρεται να "γλυκοκοιτάζει" ο Παναθηναϊκός,σύμφωνα με δημοσίευμα της Daily Mail.

Μνηστήρες του αργεντινού,που είναι γεννημένος στις 7 Απριλίου το 1989, φέρονται να είναι η Wigan,η Bolton και ο Παναθηναϊκός.

Πέρυσι αγωνίστηκε με τη φανέλα της Blackburn 22 φορές,πετυχαίνοντας ένα γκολ.


http://www.fansfc.com/story/23528.html 

Ο κυρίαρχος του 21ου αιώνα!

Η «πράσινη τροπαιοθήκη» έχει «τιγκάρει» από 49 τρόπαια που αποδεικνύουν περίτρανα τη δυναμική και το μέγεθος του Παναθηναϊκού, που βέβαια έχει καταξιωθεί ως «μύθος» στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τα 31 πρωταθλήματα και τα 12 Κύπελλα Ελλάδας, καθώς επίσης τα 5 τρόπαια Ευρωλίγκα και το ένα Διηπειρωτικό έχουν καταχωρηθεί στη μεγάλη ιστορία του Παναθηναϊκού, η οποία πάντως... θα συνεχίσει να γράφεται!

Και όμως, στην «αυγή» του 21ου αιώνα ο Παναθηναϊκός (και συγκεκριμένα από το 2000 έως και το 2010) έχει κατακτήσει τους 20 από τους 49 τίτλους του και μάλιστα για το χρονικό διάστημα που εξετάζουμε καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη, πλην της Μακάμπι, δεν έχει καταφέρει να φτάσει σ' αυτά τα ύψη.

Βεβαίως αυτό το γεγονός από μόνο του δείχνει πολλά, καθώς η Μακάμπι είναι... ισόβια τροπαιούχος στο Ισραήλ και παρ' όλα αυτά δεν έχει στο διάστημα αυτό περισσότερους τίτλους από τον Παναθηναϊκό.

Μάλιστα, υπάρχουν και πολλά σημεία στα οποία ο Παναθηναϊκός υπερέχει της Μακάμπι, τα οποία και σας αναλύουμε ξεχωριστά, καθώς αυτά είναι που ουσιαστικά καθιστούν τους «πράσινους» ως κυρίαρχους στο... ξημέρωμα του 21ου αιώνα.

Ο Παναθηναϊκός έχει κατακτήσει (από το 2000 έως το 2010 επαναλαμβάνουμε) 10 πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα Ελλάδας, καθώς επίσης και 4 τρόπαια Ευρωλίγκα (2000, 2002, 2007 και 2009). Η Μακάμπι έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα, 8 Κύπελλα Ισραήλ και ακόμα 1 τρόπαιο Σουπρολίγκα (2001) και 2 τρόπαια Ευρωλίγκα (2004 και 2005).

Από εκεί και πέρα, στη σχετική λίστα συναντάμε ομάδες που κάθε απώλεια εθνικού τίτλου (όπως συμβαίνει με τη Μακάμπι) θεωρείται έκπληξη μεγατόνων! Η Ολίμπια Λιουμπλιάνα έχει 18 τίτλους (8 πρωταθλήματα και 9 Κύπελλα Σλοβενίας, καθώς επίσης και μία Λίγκα Αντριάτικα), η Παρτιζάν -που παίζει σε τέσσερις διοργανώσεις, όπως και η Ολίμπια- έχει 17 τίτλους (8 πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα Σερβίας και 4 τρόπαια Λίγκα Αντριάτικα), ενώ στους 15 τίτλους βρίσκεται η ΤΣΣΚΑ Μόσχας (με 9 πρωταθλήματα και 4 Κύπελλα Ρωσίας, καθώς επίσης και 2 τρόπαια Ευρωλίγκα).

Η Εφές Πίλσεν -που επίσης παίζει σε 4 διοργανώσεις- έχει 13 τρόπαια (5 πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα Τουρκίας και 3 President Cup), όσα και η Λιέτουβος Ρίτας (5 πρωταθλήματα, 2 Κύπελλα Λιθουανίας, 3 τρόπαια Βαλτικής Λίγκας, 2 ULEB Eurocup και 1 τρόπαιο NEBL). Διαπιστώνετε ότι η Λιέτουβος παίζει επίσης σε μία παραπάνω διοργάνωση (Βαλτική Λίγκα συγκεκριμένα)...

Στα 12 τρόπαια βρίσκεται η Μπαρτσελόνα (4 πρωταθλήματα και 4 Κύπελλα Ισπανίας, 2 τρόπαια Ευρωλίγκα, 2 Σούπερ Καπ Ισπανίας), στα 11 η Πρόκομ (7 πρωταθλήματα και 4 Κύπελλα Πολωνίας), αλλά και η Ζαλγκίρις Κάουνας (6 πρωταθλήματα, 2 Κύπελλα Λιθουανίας και τρία τρόπαια Βαλτικής Λίγκας), ενώ τη λίστα των ομάδων με διψήφιο αριθμό τίτλων από το 2000 έως το 2010 κλείνουν οι Κάχα Λαμποράλ (3 πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα Ισπανίας και 4 Σούπερ Καπ Ισπανίας) και η Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (7 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα Κροατίας).

Συνέβη κι αυτό...

Από το 2000 έως και το 2010 και σε ό,τι αφορά τα εθνικά πρωταθλήματα ο Παναθηναϊκός έχει χάσει μόνο έναν τίτλο, αυτόν του 2002 που τον κατέκτησε η ΑΕΚ. Μάλιστα, οι «πράσινοι» δεν είχαν αγωνιστεί στον τελικό των πλέι οφ καθώς είχαν αποκλειστεί από τον Ολυμπιακό στην ημιτελική φάση.

Παρ' όλα αυτά ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει κάτι... παραπάνω από τη Μακάμπι. Και το αναφέρουμε αυτό καθώς θεωρείται τεράστια είδηση το να χάσει η Μακάμπι τίτλο στο Ισραήλ! Συγκεκριμένα, η «ομάδα του λαού» στο χρονικό διάστημα που εξετάζουμε έχει χάσει δύο φορές τον τίτλο της πρωταθλήτριας στη χώρα της και συγκεκριμένα το 2008 από τη Χάποελ Χολόν και το 2010 από την Γκαλίλ!

Εξάλλου, τόσο μεγάλο σερί κατάκτησης πρωταθλημάτων -δηλαδή 8 συνεχόμενα- μόνο ο Παναθηναϊκός και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας το έχουν καταφέρει. Συγκεκριμένα και οι δύο ομάδες κατακτούν το πρωτάθλημα στη χώρα τους από την περίοδο 2002-2003 και μετά χωρίς να έχει καταφέρει κανείς να αμφισβητήσει την υπεροχή τους!

Ολους με τον «Ζοτς»

Ενα ακόμα αξιοσημείωτο γεγονός σχετικά με την έρευνα που κάναμε και τον πίνακα που σας παραθέτουμε έχει να κάνει με το ότι ο Παναθηναϊκός αυτούς τους 20 τίτλους στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα τους κατέκτησε με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο του!

Και όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, το γεγονός αυτό, να βρίσκεται δηλαδή τόσα χρόνια ο ίδιος προπονητής στον πάγκο μιας ομάδας και να έχει κατακτήσει 20 τίτλους, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο ίσως όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.

Οι υπόλοιπες ομάδες της λίστας έχουν κάνει τουλάχιστον μία αλλαγή προπονητή στο διάστημα αυτό που εξετάζουμε και έχουν κατακτήσει τους τίτλους τους με διαφορετικά πρόσωπα στον πάγκο τους.

Τα... παραπάνω!

Πέρα φυσικά από τους τίτλους -που χαρακτηρίζουν απόλυτα ορισμένες καταστάσεις-, ο Παναθηναϊκός έχει κι άλλα πράγματα παραπάνω από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ομάδες, που χρήζουν ιδιαίτερης αναφοράς. Οπως για παράδειγμα:

* Είναι η μόνη ομάδα στην Ευρώπη που από το 2000 έως το 2010 έχει κατακτήσει 4 ευρωπαϊκά τρόπαια και συγκεκριμένα την Ευρωλίγκα του 2000, του 2002, του 2007 και του 2009.

* Είναι η μόνη ομάδα που έχει κατακτήσει σ' αυτό το χρονικό διάστημα διψήφιο αριθμό εθνικών πρωταθλημάτων. Συγκεκριμένα έχει 10, ενώ η ΤΣΣΚΑ Μόσχας και η Μακάμπι έχουν από 9, ενώ 8 έχει η Ολίμπια Λιουμπλιάνα.

Κάθε χρόνο τροπαιούχος!

Επίσης ο Παναθηναϊκός έχει άλλο ένα στοιχείο που τον κάνει και ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ομάδες της Ευρωλίγκα, από εκείνες δηλαδή που αποτελούν την «ελίτ» του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Από το 2000 και μετά είναι η μόνη ομάδα που κάθε χρόνο κατακτά τουλάχιστον ένα τρόπαιο, είτε λέγεται εθνικό πρωτάθλημα ή Κύπελλο είτε Ευρωλίγκα.

Ακόμα και η Μακάμπι Τελ Αβίβ έχει «καταφέρει» (διότι είναι σπάνιο να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο Ισραήλ) να μείνει μία σεζόν «κενή» από τίτλους! Κι αυτό συνέβη την περίοδο 2007-2008, όταν έχασε το πρωτάθλημα από τη Χάποελ Χολόν, αλλά και το Κύπελλο στη χώρα της από τη Χάποελ Ιερουσαλήμ, ενώ δεν είχε αποτέλεσμα η προσπάθειά της στην Ευρωλίγκα.

Επίσης η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στο χρονικό διάστημα που εξετάζουμε, έμεινε μακριά από τρόπαια για δύο σεζόν και συγκεκριμένα την περίοδο 2000-2001, αλλά και την επόμενη (2001-2002).

Ο Παναθηναϊκός ακόμα και τη σεζόν 2001-2002 που δεν κατέκτησε τίποτα στην Ελλάδα είχε φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης ως θριαβευτής στο φάιναλ φορ της Μπολόνια.

ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ
(από το 2000 έως το 2010 στην Ευρώπη)

Α/Α ΟΜΑΔΑ\ ΧΩΡΑ\ ΤΙΤΛΟΙ

1. Παναθηναϊκός\ Ελλάδα\ 20
2. Μακάμπι Τελ Αβίβ\ Ισραήλ\ 20
3. Ολίμπια Λιουμπλιάνας\ Σλοβενία\ 18
4. Παρτιζάν\ Σερβία\ 17
5. ΤΣΣΚΑ Μόσχας\ Ρωσία\ 15
6. Λιέτουβος Ρίτας\ Λιθουανία\ 13
7. Εφές Πίλσεν\ Τουρκία\ 13
8. Μπαρτσελόνα\ Ισπανία\ 12
9. Ζαλγκίρις Κάουνας\ Λιθουανία\ 11
10. Πρόκομ\ Πολωνία\ 11
11. Κάχα Λαμποράλ\ Ισπανία\ 10
12. Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ\ Κροατία\ 10

Οριστικά στην Καβάλα ο Γκαλίνοβιτς.

Παίκτης της Καβάλας πρέπει να θεωρείται πλέον ο Μάριο Γκαλίνοβιτς, ο οποίος συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στους «Αργοναύτες».

Ο Παναθηναϊκός θα παραχωρήσει τον Κροάτη με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο, αν και το συμβόλαιό του ολοκληρώνεται το επόμενο καλοκαίρι. Μάλιστα, όπως έχει γίνει γνωστό η Καβάλα θα πληρώσει ένα μικρό μέρος του συμβολαίου του, καθώς οι «πράσινοι» θα βάλουν περίπου 350.000 ευρώ.

Οι δύο σύλλογοι έχουν συμφωνήσει σε όλα, ενώ το ίδιο συμβαίνει ανάμεσα στον «Γκάλι» και τους «Αργοναύτες», οι οποίοι έψαχναν τον αντικαταστάτη του Ιτάνζ.

«Φτιαγμένος» για... 15 γκολ!

Το ότι ο Σϊντνεϊ Γκοβού είναι top-class παικτάρα και θα κάνει τη διαφορά στο δεξιό «φτερό» του Παναθηναϊκού τη φετινή σεζόν, δεν περιμέναμε να το μάθουμε στο χθεσινό (12/8) φιλικό με τον Ατρόμητο.

Το πιο ουσιαστικό, ωστόσο, με τον Γάλλο πρώην άσο (και επτάκις πρωταθλητή) της Λιόν είναι ότι δείχνει να προσαρμόζεται πολύ γρήγορα σ’ αυτά που ζητάει ο Νιόπλιας και συνολικά η ομάδα (πολύ πιο γρήγορα κι από τον Σισέ και σ’ αυτό έχει παίξει αναμφίβολα ρόλο η παρουσία του «Τζιμπρίλιαντ»).

Και το κυριότερο: Δείχνει «ευτυχισμένος» ποδοσφαιρικά στο νέο του περιβάλλον. Δεν ήρθε δηλαδή για... ένσημα, όπως τον κατηγόρησαν πολλοί κακεντρεχείς Γάλλοι όταν αποφάσισε έπειτα από 13 χρόνια να αφήσει το «Ζερλάν» για την Ελλάδα, δεν ήρθε για να... αράξει και απλώς να περάσει την ώρα του, σε ένα λιγότερο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, αλλά παρουσιάζεται «φτιαγμένος», με την ίδια «δίψα» που είχε πιτσιρικάς όταν άρχιζε να φτιάχνει το όνομά του στη Γαλλία.

Κι επιπλέον δείχνει διάθεση να μεταλαμπαδεύσει προς τους νεότερους συμπαίκτες του την εμπειρία του και τις γνώσεις του. Κάτι που φαίνεται πλέον καθημερινά και στην Παιανία, όπου έχει αρχίσει να έρχεται ολοένα και πολύ κοντά με τους υπόλοιπους παίκτες, συμβουλεύοντας ποδοσφαιρικά τους «μικρούς». Όπως έκανε πέρσι ο Σισέ με τον Νίνη...

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι μόλις οι συμπαίκτες του «μάθουν» στο 100% το παιχνίδι του, λειτουργώντας λίγο πιο αυτοματοποιημένα, ο στόχος των 15 γκολ τη φετινή σεζόν είναι εφικτός για τον Γκοβού.

Γιατί αφενώς τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά είναι σαφώς ανώτερα από αυτά του Σαλπιγγίδη (που τίμησε μέχρι την τελευταία μέρα τη φανέλα με το «τριφύλλι») κι αφ’ ετέρου στον Παναθηναϊκό, ο Γάλλος έχει πάρει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων από τον Νίκο Νιόπλια.

Ελευθερία που δεν είχε σε τέτοιο βαθμό όλα αυτά τα χρόνια στη Λιόν, όπου όλη η ομάδ - συμπεριλαμβανομένων και των wingers- δούλευε κυρίως για τον στράικερ, «θυσιάζοντας» τα εκτελεστικά χαρίσματα των υπολοίπων.

Πάμε τώρα λίγο και στον Ζαν Αλέν Μπουμσόνγκ. Πριν κλείσει η μεταγραφή, είχα πει κι από το ραδιόφωνο του Sentra στην εκπομπή «Τρεις λαλούν», πως δεν θεωρούσα ότι πρόκειται για ποδοσφαιριστή που κάνει τη διαφορά για τα μετόπισθεν.

Ενδεχομένως να βιάστηκα, επηρεασμένος από το (υψηλότερο) επίπεδο των υπόλοιπων στόπερ που κυνήγησαν οι «πράσινοι». Οκέι ο Γάλλος δεν είναι ο Μπεκενμπάουερ, αλλά έχει χαρακτηριστικά που απουσίαζαν τα τελευταία χρόνια από την άμυνα του Παναθηναϊκού.

Δεν θα σταθώ στη γκέλα που έκανε στο 65’, όπου «πούλησε» αβίαστα τη μπάλα στον Σαγκανόφσκι, διότι σε φιλικά έχω δει και τον καλό Καναβάρο να κάνει πολύ χειρότερα πράγματα με τη φανέλα της αγαπημένης μου «Γιούβε». Θα σταθώ στην σιγουριά και τη δυναμική που δίνει πλέον στους «πράσινους» η παρουσία του στον «αέρα». Ψηλά, δύσκολα θα βρεθεί αντίπαλος για να τον νικήσει, τουλάχιστον στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Και επιπλέον δίνει το κάτι παραπάνω και στην επίθεση στις στημένες φάσεις, όπου μπορεί να λειτουργήσει ως «πλέι-μέικερ» (ας μας επιτραπεί η έκφραση) μέσα στην αντίπαλη περιοχή, παίρνοντας την πρώτη κεφαλιά. Θυμηθείτε σε δύο φάουλ που εκτέλεσε χθες ο Λέτο σημαδεύοντας τον Μπουμσόνγκ, τον τρόπο με τον οποίο ο Γάλλος «έσπασε» τη μπάλα με κεφαλιά, στέλνωντάς την ακόμη πιο βαθιά στην περιοχή, με στόχο να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη αναμπουμπούλα στα καρέ του Μιχαηλίδη.

Ενα ακόμη στοιχείο που έλειπε τα τελευταία χρόνια από τους «πράσινους». Ο χρόνος -και οι αγώνες- θα είναι ο καλύτερος κριτής στην περίπτωση του «Μπουμ». Και θα φανεί αν έχει ακόμη μέσα του τη γκέλα, όπως τον κατηγορούσαν οι οπαδοί της Νιούκαστλ ή θα αναδειχθεί στην ηγετική μορφή που αναζητούσε απεγνωσμένα το «τριφύλλι» από το 2005 κι έπειτα, μετά την αποχώρηση του Ρενέ Χένρικσεν...

Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα σκέλη του φιλικού δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα. Ελλείψει των (6+3) διεθνών, ήταν δεδομένο πως ο συγκεκριμένος αγώνας θα ήταν επί της ουσίας «πειραματικός» για τον Νιόπλια, ο οποίος έκανε πάμπολλες δοκιμές σε σχήματα και θέσεις. Πράγματα που λογικά δεν θα μπορούσε να τα δει στα καθημερινά οικογενειακά διπλά της Παιανίας, αλλά και στην πρόβα τζενεράλε που ακολουθεί με τη Τζένοα στις 22 του μηνός.