Θύρα 13 ονομάζεται ο ενιαίος φορέας των οργανωμένων συνδέσμων του Παναθηναϊκού ο οποίος ήταν ο πρώτος σύλλογος που απέκτησε οργανωμένους οπαδούς. Πήρε το όνομα αυτό από την ομώνυμη Θύρα του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, Απόστολος Νικολαΐδης, καθώς εκεί συγκεντρώνονταν οι οργανωμένοι φίλαθλοι του ΠΑΟ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
djibril cisse caree...
Αφιέρωμα στην μέχρι τώρα καριέρα του ΤΖΙΜΠΡΙΛ ΣΙΣΕ έκανε σήμερα η αμερικάνικη ιστοσελίδα world top sports stars αναφέροντας ότι είναι γνωστός για την ταχύτητά του και την εκρηκτικότητα του κάτι άγνωστο μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ότι κατέχει τον τίτλο του LORD OF THE MANOR OF FRODSHAM .Στο τέλος γράφει για την μεταγραφή του στον παναθηναϊκό στις 25 ΙΟΥΝΊΟΥ του 2009 στην τιμή των 8 εκατ.ευρώ.
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Γιάννης Κυράστας
Πρωταπριλιά του 2004 και σαν ψέμα ακούστηκε η είδηση ότι ο Γιάννης Κυράστας είχε φύγει από τη ζωή. Κι όμως η είδηση ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Ο Γιάννης Κυράστας έφυγε μόλις σε ηλικία 52 ετών αφήνοντας πίσω τις γυναίκες της ζωής του, τη γυναίκα του Ρούλα και τις κόρες του Εβελίνα και Βέρα.
Ο Κυράστας είχε εισαχθεί σε κρίσιμη κατάσταση στην κλινική στις 5 Μαρτίου 2004. Έπασχε από τη σπάνια νόσο Φουρνιέ (ασθένεια που προκαλεί νεκρωτική γάγγραινα και πολλαπλή οργανική ανεπάρκεια) η οποία ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Στις 11 Μαρτίου, οι γιατροί προχώρησαν σε χειρουργικό καθαρισμό, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να ανακόψουν την εξέλιξη της σηψαιμίας. Μετά το χειρουργείο άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες ενδείξεις βελτίωσης και ο Γιάννης έδειχνε να ανακτά σταδιακά τις αισθήσεις του, ενώ κατά διαστήματα ανέπνεε και χωρίς τη βοήθεια μηχανημάτων. Το πρωί της Δευτέρας 29 Μαρτίου, όμως, παρουσίασε αιφνίδια επιδείνωση. H κατάστασή του ήταν πλέον μη αναστρέψιμη με αποτέλεσμα να αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 17.30.Η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Ευρωκλινικής Αθηνών, στην οποία νοσηλευόταν ανακοινώνει το θλιβερό συμβάν και η ελληνική κοινωνία βυθίζεται σε πένθος. Ο Γιάννης Κυράστας δεν ήταν πια στην ζωή. Σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα…
Ο Γιάννης Κυράστας γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου του 1952, κάνοντας μεγάλη καριέρα τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα τα έκανε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, στα εφηβικά τμήματα του Ολυμπιακού. Το 1972 και σε ηλικία 20 χρονών προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, κάνοντας ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής στις 10 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου με αντίπαλο την Καβάλα. Ο Κυράστας ήταν εκείνα τα χρόνια ο ηγέτης της αμυντικής γραμμής του Ολυμπιακού καλύπτοντας το αριστερό της άκρο. Το 1981 μετά από παρουσία 8 συνεχόμενων ετών και 207 συμμετοχών με στους ερυθρόλευκους, μεταγράφηκε στον αιώνιο αντίπαλο τον Παναθηναϊκό. Στο τριφύλλι αγωνίστηκε μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1986 όταν και κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 34 ετών. Εκεί έκανε μια δεύτερη μεγάλη καριέρα, αγωνιζόμενους πλέον ως λίμπερο. Με τη πράσινη φανέλα αγωνίστηκε σε 131 παιχνίδια. Επίσης αγωνίστηκε και σε 30 παιχνίδια ευρωπαϊκών διοργανώσεων (16 με τον Ολυμπιακό και 14 με τον Παναθηναϊκό), με αποκορύφωμα την πορεία του τριφυλλιού, στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών την περίοδο 1984-85. Ο Γιάννης Kυράστας φόρεσε επίσης 46 φορές την «γαλανόλευκη» φανέλα (τις 39 με τον Oλυμπιακό και τις 7 με τον Παναθηναϊκό) αγωνιζόμενος μάλιστα και στους δύο από τους τρεις αγώνες της τελικής φάσης του ΕURO 1980 στην Ιταλία. Συνολικά ως ποδοσφαιριστής κατέκτησε 7 πρωταθλήματα (5 με Ολυμπιακό, 2 με Παναθηναϊκό) και 6 κύπελλα (3 με Ολυμπιακό, 3 με Παναθηναϊκό).
Ο Κυράστας μπορεί να σταμάτησε να αγωνίζεται, το 1986, αλλά όπως τόνιζε επανειλημμένως, δεν θα μπορούσε να φανταστεί την ζωή του, χωρίς το ποδόσφαιρο. Έτσι αποφάσισε σχεδόν αμέσως να ασχοληθεί με το επάγγελμα του προπονητή. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από τα τοπικά πρωταθλήματα της Αθήνας και συγκεκριμένα από τον Εθνικό Ελληνορώσων την περίοδο 1987-1988. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο Μεσολόγγι, την Προοδευτική, τον Πανιώνιο, τον Εθνικό, τον Παναργειακό, τον Πανηλειακό, τον Παναθηναϊκό και τον Ηρακλή. Στον Παναθηναϊκό ανέλαβε την τεχνική ηγεσία την περίοδο 1999-2000 και στο ξεκίνημα της περιόδου 2001-2002 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001 όταν και εγκατέλειψε οριστικά τους πάγκους. Στις 9 Δεκεμβρίου 2001, μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο (1-2), λύθηκε η συνεργασία του με τους «πράσινους» και ο ίδιος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τέρμα για μένα το ποδόσφαιρο. Ήρθε ο καιρός να ασχοληθώ με την οικογένεια μου και το ψάρεμα».
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Μπαρτσελόνα-Παναθηναϊκός 9 Απριλίου 2002(VIDS)
Μετά το 1995-96 όπου είχε φτάσει μία ανάσα από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τον Άγιαξ, νικώντας 1-0 στο Άμστερνταμ και χάνοντας με 3-0 στην Αθήνα), ο Παναθηναϊκός επέστρεψε δυναμικά στα ευρωπαϊκά σαλόνια έξι χρόνια αργότερα, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά τη σεζόν 2001-02.
Στην πρώτη φάση των ομίλων οι "πράσινοι" κατέλαβαν την 1η θέση με 12 βαθμούς (4 νίκες-2 ήττες) έχοντας στον ίδιο όμιλο τις Άρσεναλ, Σάλκε και Μαγιόρκα, ενώ στην δεύτερη φάση πήραν τη 2η θέση με 8 βαθμούς (πρώτη στον όμιλο η Ρεάλ με 16 βαθμούς, αποκλείστηκαν οι Πόρτο και Σπάρτα Πράγας), γεγονός που τους έστειλε στο δρόμο της Μπαρτσελόνα.
Στον πρώτο προημιτελικό που έλαβε χώρα στις 2 Απριλίου 2002 στο γήπεδο της Λεωφόρου, η ομάδα του Σέρχιο Μαρκαριάν κοίταξε στα μάτια τη Μπαρτσελόνα των Ριβάλντο, Λουίς Ενρίκε, Τσάβι και Κλάιφερτ, και τελικά όχι μόνο κατάφερε να κρατήσει το "μηδέν" στην εστία της απέναντι στους Καταλανούς αλλά πήρε και τη νίκη με 1-0.
Η φάση που έκρινε την αναμέτρηση ήρθε στο 79', με τον Νορβηγό διαιτητή Χάουγκε να δείχνει την άσπρη βούλα σε μαρκάρισμα του Γιόνας Κόλκε μέσα από την περιοχή από τον Αμπελάρδο και τον Άγγελο Μπασινά να νικάει από τα 11 βήματα τον Μπονάνο.
Με αυτό το αποτέλεσμα, ο Παναθηναϊκός ταξίδεψε στη Βαρκελώνη μία εβδομάδα αργότερα με το όνειρο της εισόδου στην τετράδα, ενώ με την εμφάνισή του έδειξε πως θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν αυτός αντί της "Μπάρτσα" στα ημιτελικά, με αντίπαλο τη Ρεάλ.
Και αυτό γιατί μόλις στο 8' η ελληνική ομάδα πέτυχε τον απόλυτο αιφνιδιασμό: μετά από μπαλιά του Μπασινά ο Μιχάλης Κωνσταντίνου κέρδισε τη μπάλα και γύρισε ωραία το σώμα του με μέτωπο προς την εστία, και παρά την πίεση του Φρανκ Ντε Μπερ εξαπέλυσε σουτ-κεραυνό από τα 30 μέτρα που έστειλε τη μπάλα στην αριστερή γωνία του Μπονάνο.
Πλέον η Μπαρτσελόνα χρειαζόταν τρία γκολ για να πάρει αυτή το εισιτήριο για τους "4", με την ελληνική άμυνα ωστόσο να λυγίζει υπό την πίεση των Ισπανών. Στο 23' ο Λουίς Ενρίκε έφερε το ματς στα ίσα και στο 49' έκανε το 2-1, με τον Χαβιέρ Σαβιόλα να κάνει το 3-1 στο 61' δίνοντας σκορ πρόκρισης στους "μπλαουγκράνα".
Ο αποκλεισμός πάντως ήρθε με ψηλά το κεφάλι για την ομάδα του Σέρχιο Μαρκαριάν καθώς από το 80' και μετά άρχισε να πιέζει, ενώ έχασε δύο τεράστιες ευκαιρίες να κάνει το 3-2 και να "ξεράνει" περίπου 100.000 Ισπανούς που γέμισαν το "Καμπ Νόου".
Στο 85' ο Κάρλες Πουγιόλ απέκρουσε με το δεξί πόδι πάνω στη γραμμή το εξ επαφής πλασέ του Κωνσταντίνου (στην ίδια φάση τραυματίστηκε ο Μπονάνο και αντικαταστάθηκε από τον Ρέινα) ενώ στο έκτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Βλάοβιτς έστειλε τη μπάλα ελάχιστα εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι, με μονοκόμματο σουτ από το ύψος της μεγάλης περιοχής.
Γκολ: Λουίς Ενρίκε (23', 49'), Σαβιόλα (61') / Κωνσταντίνου (8')
Γήπεδο: "Καμπ Νόου", Βαρκελώνη
Θεατές: 89.000
Διαιτητής: Ουρς Μέγιερ (Ελβετία)
Μπαρτσελόνα (Κάρλες Ρέσακ): Μπονάνο (85' Ρέινα), Πουγιόλ, Αμπελάρδο, Φρανκ Ντε Μπερ, Κόκο (44' Κλάιφερτ), Τσάβι, Κοκού, Λουίς Ενρίκε, Ριβάλντο, Όφερμαρς (75' Γκάμπρι), Σαβιόλα
Παναθηναϊκός (Σέρχιο Μαρκαριάν): Νικοπολίδης, Κυργιάκος, Γκούμας, Χένρικσεν, Φύσσας, Μπασινάς, Σάριτς, Κόλκα (76' Βλάοβιτς) Καραγκούνης (44' Μικαέλσεν), Κωνσταντίνου, Λυμπερόπουλος (46' Ολισαντέμπε)
Στην πρώτη φάση των ομίλων οι "πράσινοι" κατέλαβαν την 1η θέση με 12 βαθμούς (4 νίκες-2 ήττες) έχοντας στον ίδιο όμιλο τις Άρσεναλ, Σάλκε και Μαγιόρκα, ενώ στην δεύτερη φάση πήραν τη 2η θέση με 8 βαθμούς (πρώτη στον όμιλο η Ρεάλ με 16 βαθμούς, αποκλείστηκαν οι Πόρτο και Σπάρτα Πράγας), γεγονός που τους έστειλε στο δρόμο της Μπαρτσελόνα.
Στον πρώτο προημιτελικό που έλαβε χώρα στις 2 Απριλίου 2002 στο γήπεδο της Λεωφόρου, η ομάδα του Σέρχιο Μαρκαριάν κοίταξε στα μάτια τη Μπαρτσελόνα των Ριβάλντο, Λουίς Ενρίκε, Τσάβι και Κλάιφερτ, και τελικά όχι μόνο κατάφερε να κρατήσει το "μηδέν" στην εστία της απέναντι στους Καταλανούς αλλά πήρε και τη νίκη με 1-0.
Η φάση που έκρινε την αναμέτρηση ήρθε στο 79', με τον Νορβηγό διαιτητή Χάουγκε να δείχνει την άσπρη βούλα σε μαρκάρισμα του Γιόνας Κόλκε μέσα από την περιοχή από τον Αμπελάρδο και τον Άγγελο Μπασινά να νικάει από τα 11 βήματα τον Μπονάνο.
Με αυτό το αποτέλεσμα, ο Παναθηναϊκός ταξίδεψε στη Βαρκελώνη μία εβδομάδα αργότερα με το όνειρο της εισόδου στην τετράδα, ενώ με την εμφάνισή του έδειξε πως θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν αυτός αντί της "Μπάρτσα" στα ημιτελικά, με αντίπαλο τη Ρεάλ.
Και αυτό γιατί μόλις στο 8' η ελληνική ομάδα πέτυχε τον απόλυτο αιφνιδιασμό: μετά από μπαλιά του Μπασινά ο Μιχάλης Κωνσταντίνου κέρδισε τη μπάλα και γύρισε ωραία το σώμα του με μέτωπο προς την εστία, και παρά την πίεση του Φρανκ Ντε Μπερ εξαπέλυσε σουτ-κεραυνό από τα 30 μέτρα που έστειλε τη μπάλα στην αριστερή γωνία του Μπονάνο.
 |
| "Η Μπάρτσα υποφέρει και περνάει" El Mundo Deportivo, 10-4-2002 |
Ο αποκλεισμός πάντως ήρθε με ψηλά το κεφάλι για την ομάδα του Σέρχιο Μαρκαριάν καθώς από το 80' και μετά άρχισε να πιέζει, ενώ έχασε δύο τεράστιες ευκαιρίες να κάνει το 3-2 και να "ξεράνει" περίπου 100.000 Ισπανούς που γέμισαν το "Καμπ Νόου".
Στο 85' ο Κάρλες Πουγιόλ απέκρουσε με το δεξί πόδι πάνω στη γραμμή το εξ επαφής πλασέ του Κωνσταντίνου (στην ίδια φάση τραυματίστηκε ο Μπονάνο και αντικαταστάθηκε από τον Ρέινα) ενώ στο έκτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Βλάοβιτς έστειλε τη μπάλα ελάχιστα εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι, με μονοκόμματο σουτ από το ύψος της μεγάλης περιοχής.
Γκολ: Λουίς Ενρίκε (23', 49'), Σαβιόλα (61') / Κωνσταντίνου (8')
Γήπεδο: "Καμπ Νόου", Βαρκελώνη
Θεατές: 89.000
Διαιτητής: Ουρς Μέγιερ (Ελβετία)
Μπαρτσελόνα (Κάρλες Ρέσακ): Μπονάνο (85' Ρέινα), Πουγιόλ, Αμπελάρδο, Φρανκ Ντε Μπερ, Κόκο (44' Κλάιφερτ), Τσάβι, Κοκού, Λουίς Ενρίκε, Ριβάλντο, Όφερμαρς (75' Γκάμπρι), Σαβιόλα
Παναθηναϊκός (Σέρχιο Μαρκαριάν): Νικοπολίδης, Κυργιάκος, Γκούμας, Χένρικσεν, Φύσσας, Μπασινάς, Σάριτς, Κόλκα (76' Βλάοβιτς) Καραγκούνης (44' Μικαέλσεν), Κωνσταντίνου, Λυμπερόπουλος (46' Ολισαντέμπε)
Τρίτη 31 Αυγούστου 2010
Κυριακή 15 Αυγούστου 2010
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΛΙΤΖΑΚΗΣ(NINJA)
Ποιος ξεχνά ότι η Ελλάδα στο Μουντιάλ του 1994 παρέταξε ένα… «Νίντζα»;
Ο Γιάννης Καλλιτζάκης, απ’ τους καλύτερους αμυντικούς του σύγχρονου ελληνικού ποδοσφαίρου, είχε αυτό το παρατσούκλι, όταν έπαιζε. Και, στα αμερικανικά γήπεδα, αγωνίστηκε και στα τρία παιχνίδια της Ελλάδας σ’ εκείνο το τουρνουά, με Αργεντινή, Νιγηρία, Βουλγαρία!
Αυτός θα ‘χει να θυμηθεί πολλές στιγμές από τότε, ειδικά αυτή τη «μουντιαλική» περίοδο, κι εμείς αρπάζουμε την ευκαιρία και θυμόμαστε την καριέρα του.
Ο σημερινός υπεύθυνος της Πράσινης Ποδοσφαιρικής Ανάπτυξης, του δικτύου δηλαδή ποδοσφαιρικών ακαδημιών υπό την αιγίδα του Παναθηναϊκού, γεννήθηκε το 1966. Στην Ελευσίνα. Ξεκίνησε στους «σταχυοφόρους» του Πανελευσινιακού, της μεγάλης ομάδας της πόλης. Έπαιζε κεντρικός αμυντικός, και ντεμπουτάρισε στη Γ’ Εθνική μαζί τους, το 1983, αλλά το 1986 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός.
Δόθηκε δανεικός στο Διαγόρα Ρόδου, τον Ιούνιο του ’87 όμως επέστρεψε στην Παιανία. Κι έμεινε. Αποδείχθηκε ότι οι καλές εμφανίσεις του με τους Ροδίτες δεν ήταν φωτοβολίδα! Παθιασμένος, άκρως δυναμικός, με εντυπωσιακά κι ουσιώδη τάκλιν, ήταν το μόνιμο πρόβλημα των αντιπάλων επιθετικών, που δε μπορούσαν να διασπάσουν το τείχος που όρθωνε στην άμυνα του «τριφυλλιού». Αυτές οι θεαματικές επεμβάσεις, μα κι ο τρόπος που «καθάριζε» τα προβλήματα στο ψηλό παιχνίδι, του ‘δωσαν το παρατσούκλι «Νίντζα». Ηγετική φυσιογνωμία στα μετόπισθεν των «πρασίνων».
Κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα και πέντε Κύπελλα με τον ΠΑΟ. Ήταν παρών στις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες των «πρασίνων» το ’88 στο ΟΥΕΦΑ και το ’96 στο Τσάμπιονς Λιγκ! Το καλοκαίρι του 1997 πήγε για τρία χρόνια στην ΑΕΚ. Κατακτά ένα ακόμη Κύπελλο (2000), και κλείνει την καριέρα του το 2001 στον Εθνικό Αστέρα, πάντα στην Α’ Εθνική.
371 αγώνες έπαιξε στην ανώτατη κατηγορία, σημειώνοντας 17 γκολ. Χρίστηκε διεθνής 67 φορές (περίοδος 1987-1996).
Αφότου κρέμασε τα παπούτσια του, ασχολήθηκε με τις ακαδημίες της ομάδας της Αγίας Παρασκευής, κι απ’ το Σεπτέμβριο του 2009 βρίσκεται στο πόστο που κατέχει σήμερα.
Ο βίος και η πολιτεία του Γιάννη Καλλιτζάκη στα γήπεδα έπεισε τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού να τον χρίσουν υπεύθυνο της Πράσινης Ποδοσφαιρικής Ανάπτυξης. Με τέτοιο έμπειρο άνθρωπο επικεφαλής, σίγουρα οι προσδοκίες είναι μεγάλες! Κι ο ίδιος ελπίζει, να ‘ναι κι οι επιτυχίες τέτοιες!!!
Ο Γιάννης Καλλιτζάκης, απ’ τους καλύτερους αμυντικούς του σύγχρονου ελληνικού ποδοσφαίρου, είχε αυτό το παρατσούκλι, όταν έπαιζε. Και, στα αμερικανικά γήπεδα, αγωνίστηκε και στα τρία παιχνίδια της Ελλάδας σ’ εκείνο το τουρνουά, με Αργεντινή, Νιγηρία, Βουλγαρία!
Αυτός θα ‘χει να θυμηθεί πολλές στιγμές από τότε, ειδικά αυτή τη «μουντιαλική» περίοδο, κι εμείς αρπάζουμε την ευκαιρία και θυμόμαστε την καριέρα του.
Ο σημερινός υπεύθυνος της Πράσινης Ποδοσφαιρικής Ανάπτυξης, του δικτύου δηλαδή ποδοσφαιρικών ακαδημιών υπό την αιγίδα του Παναθηναϊκού, γεννήθηκε το 1966. Στην Ελευσίνα. Ξεκίνησε στους «σταχυοφόρους» του Πανελευσινιακού, της μεγάλης ομάδας της πόλης. Έπαιζε κεντρικός αμυντικός, και ντεμπουτάρισε στη Γ’ Εθνική μαζί τους, το 1983, αλλά το 1986 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός.
Δόθηκε δανεικός στο Διαγόρα Ρόδου, τον Ιούνιο του ’87 όμως επέστρεψε στην Παιανία. Κι έμεινε. Αποδείχθηκε ότι οι καλές εμφανίσεις του με τους Ροδίτες δεν ήταν φωτοβολίδα! Παθιασμένος, άκρως δυναμικός, με εντυπωσιακά κι ουσιώδη τάκλιν, ήταν το μόνιμο πρόβλημα των αντιπάλων επιθετικών, που δε μπορούσαν να διασπάσουν το τείχος που όρθωνε στην άμυνα του «τριφυλλιού». Αυτές οι θεαματικές επεμβάσεις, μα κι ο τρόπος που «καθάριζε» τα προβλήματα στο ψηλό παιχνίδι, του ‘δωσαν το παρατσούκλι «Νίντζα». Ηγετική φυσιογνωμία στα μετόπισθεν των «πρασίνων».
Κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα και πέντε Κύπελλα με τον ΠΑΟ. Ήταν παρών στις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες των «πρασίνων» το ’88 στο ΟΥΕΦΑ και το ’96 στο Τσάμπιονς Λιγκ! Το καλοκαίρι του 1997 πήγε για τρία χρόνια στην ΑΕΚ. Κατακτά ένα ακόμη Κύπελλο (2000), και κλείνει την καριέρα του το 2001 στον Εθνικό Αστέρα, πάντα στην Α’ Εθνική. 371 αγώνες έπαιξε στην ανώτατη κατηγορία, σημειώνοντας 17 γκολ. Χρίστηκε διεθνής 67 φορές (περίοδος 1987-1996).
Αφότου κρέμασε τα παπούτσια του, ασχολήθηκε με τις ακαδημίες της ομάδας της Αγίας Παρασκευής, κι απ’ το Σεπτέμβριο του 2009 βρίσκεται στο πόστο που κατέχει σήμερα.
Ο βίος και η πολιτεία του Γιάννη Καλλιτζάκη στα γήπεδα έπεισε τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού να τον χρίσουν υπεύθυνο της Πράσινης Ποδοσφαιρικής Ανάπτυξης. Με τέτοιο έμπειρο άνθρωπο επικεφαλής, σίγουρα οι προσδοκίες είναι μεγάλες! Κι ο ίδιος ελπίζει, να ‘ναι κι οι επιτυχίες τέτοιες!!!
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
Κυριακή 8 Αυγούστου 2010
Χουάν Ραμόν Βερόν 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 1944(ΛΑ ΠΛΑΤΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ)
 |
| με το γιό του ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ |
Πού είναι η μπάλα; Μέσα στο παπούτσι; Στο δεξί ή στο αριστερό πόδι; Στο τακουνάκι; Ο Χουάν Ραμόν Βερόν είχε τη δυνατότητα να «χαζεύει» μ’ αυτό τον τρόπο τους αντιπάλους του, από τα χρόνια ακόμα που αγωνιζόταν στη μυθική Εστουντιάντες του ’60, των τριών πρωταθλημάτων και των τριών Λιμπερταδόρες. Έτσι μάγεψε και τους Άγγλους, όταν η Εστουντιάντες με δικό του γκολ πήρε 1-1 στο «Ολντ Τράφορντ» από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, κατακτώντας το Διηπειρωτικό του ’68! Έπαιξε 10 χρόνια (1962-1972) στην αργεντίνικη ομάδα, και ταύτισε το όνομά του με τη χρυσή εκείνη εποχή της.
Σήμερα, ο 66χρονος άλλοτε γητευτής της μπάλας έχει θέση στο Διοικητικό Συμβούλιο της Εστουντιάντες, βοηθώντας πια με τις γνώσεις και την εμπειρία του την ομάδα που τον ανέδειξε. Κι έχει υπό την εποπτεία του και το γιο του, το Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, που παίζει στην ομάδα. Τον πασίγνωστο διεθνή άσο των Πάρμα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λάτσιο, Τσέλσι, Ίντερ, κ.ά. Το όνομα των Βερόν συνεχίζει έτσι να υπάρχει στα γήπεδα του κόσμου.
Ο Χουάν Ραμόν Βερόν ήρθε το καλοκαίρι του 1972 στον Παναθηναϊκό. Όχι ακριβώς ως «Βερόν», βέβαια: ο Αργεντίνος άσος υποχρεώθηκε να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι ο παππούς του καταγόταν από την Ελλάδα και ονομαζόταν... Πέτρος Κατσούλης, προκειμένου να παίξει ως ομογενής στους «πράσινους»! Βλέπετε, τότε, απαγορευόταν στις ομάδες μας να έχουν ξένους στα ρόστερ τους.
Ακόμα και έτσι, λοιπόν, ο 32χρονος τότε Χουάν Ραμόν Βερόν έκανε αίσθηση, και δικαίωσε όλες τις προσδοκίες. Παίζοντας ως ακραίος κυνηγός στα αριστερά, με τη μοναδική τεχνική του προσέφερε άφθονες στιγμές. Και φανταστείτε ότι παρολίγο να απορριφθεί από τον Παναθηναϊκό, διότι προερχόταν από βαρύτατο τραυματισμό! Αλλά, έμελλε να μείνει αλησμόνητος. Στα δύο χρόνια που έμεινε στην Ελλάδα, σε 57 ματς σκόραρε 23 γκολ, χωρίς να κερδίσει κάποιο τίτλο. Γύρισε κατόπιν στην Εστουντιάντες, ενώ έπαιξε και στις Ατλέτικο Τζούνιορ (Κολομβίας) και Ντεπορτίβο Κουκούτα (Εκουαδόρ). Αποσύρθηκε το 1981 ως παίκτης της λατρεμένης του Εστουντιάντες, έχοντας και 26 συμμετοχές στην εθνική ομάδα.
Αργότερα, ο Χουάν Ραμόν Βερόν, ένας από τους καλύτερους ξένους παίκτες που φάνηκαν ποτέ στα γήπεδά μας, δούλεψε λίγο ως προπονητής της Ατλέτικο Τζούνιορ, προτού μπει για πάντα στην οικογένεια της Εστουντιάντες, όπου παραμένει, δουλεύοντας από διάφορα πόστα.
Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010
Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ(ΑΦΙΕΡΩΜΑ)
ΓΗΠΕΔΟ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ
Το γήπεδο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στους βόρειους πρόποδες του λόφου του Λυκαβηττού, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Κτίστηκε το: 1922 (Τελευταία ανακατασκευή το 2001)
Ρεκόρ θεατών: 29.665 (Παναθηναϊκός - Μπάγερν, στις 18/10/1968)
Πληροφορίες: Το επίσημο όνομα του γηπέδου είναι αυτό του πρώην προέδρου του ΠΑΟ, Απόστολου Νικολαΐδη. Οι περισσότεροι όμως το αποκαλούν "Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας" ή απλά "Λεωφόρο". Παλαιότερα αναφερόταν πολύ συχνά και ως "Γήπεδο Παναθηναϊκού".
Το "Απόστολος Νικολαΐδης" έχει μια σημαντική θέση στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η πρώτη εξέδρα κατασκευάστηκε το 1928 και για σχεδόν 50 χρόνια το γήπεδο φιλοξένησε τους περισσότερους σημαντικούς εγχώριους και διεθνείς αγώνες. Ήταν το πρώτο ελληνικό γήπεδο με προβολείς (1938) και το πρώτο που απέκτησε χλοοτάπητα (1958). Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλές άλλες ομάδες ως έδρα, μεταξύ αυτών ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο Απόλλων, ο Αθηναϊκός και άλλες. Επίσης ήταν η έδρα της Εθνικής Ομάδας για πολλά χρόνια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στον χώρο του γηπέδου λειτούργησε και το πρώτο κλειστό γυμναστήριο της Ελλάδας, από το 1959. Πρόκειται για τον γνωστό "Τάφο του Ινδού", χωρητικότητας 1.500 θεατών. Στα εγκαίνια του κλειστού ένας δημοσιογράφος αστειεύομενος το αποκάλεσε έτσι, λόγω της στενότητας του χώρου (εκείνη την εποχή παιζόταν η ομώνυμη ταινία του Fritz Lang). Το όνομα τελικά "κόλλησε γάντι" στο γήπεδο! Ο "Τάφος του Ινδού" βρίσκεται κάτω από το ανατολικό πέταλο της Λεωφόρου (θύρες 6-7).
Ο ΠAO έφυγε από τη Λεωφόρο και μετακόμισε το 1984 στο (καινούριο τότε) Ολυμπιακό Στάδιο. Επέστρεψε στην ιστορική του έδρα το 2000, μετά από έργα που κόστισαν € 7.000.000. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και ο ΠΑΟ το καλοκαίρι του 2005 έφυγε οριστικά από τη γερασμένη Λεωφόρο, κλείνοντας ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του. Με ενδιάμεσο σταθμό το ΟΑΚΑ, ο σύλλογος σχεδιάζει να κτίσει ένα καινούριο γήπεδο στην περιοχή του Βοτανικού, στον Ελαιώνα. Παρακολουθήστε όλες τις λεπτομέρειες γύρω από αυτό το θέμα στη σελίδα των Νέων.
Το θέμα της ιδιοκτησίας της Λεωφόρου είναι... κάπως περίπλοκο! Το οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε ανήκει στο Δήμο Αθηναίων. Η χρήση της έκτασης όμως παραχωρήθηκε τη δεκαετία του '20 έναντι συμβολικού ποσού (και δωρεάν μετά το 1972) στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό ΑΟ.
Χωρητικότητα: (1922) 29,000
Χωρητικότητα: (2001) 16.620
Κτίστηκε το: 1922 (Τελευταία ανακατασκευή το 2001)
Ρεκόρ θεατών: 29.665 (Παναθηναϊκός - Μπάγερν, στις 18/10/1968)
Πληροφορίες: Το επίσημο όνομα του γηπέδου είναι αυτό του πρώην προέδρου του ΠΑΟ, Απόστολου Νικολαΐδη. Οι περισσότεροι όμως το αποκαλούν "Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας" ή απλά "Λεωφόρο". Παλαιότερα αναφερόταν πολύ συχνά και ως "Γήπεδο Παναθηναϊκού".
Το "Απόστολος Νικολαΐδης" έχει μια σημαντική θέση στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η πρώτη εξέδρα κατασκευάστηκε το 1928 και για σχεδόν 50 χρόνια το γήπεδο φιλοξένησε τους περισσότερους σημαντικούς εγχώριους και διεθνείς αγώνες. Ήταν το πρώτο ελληνικό γήπεδο με προβολείς (1938) και το πρώτο που απέκτησε χλοοτάπητα (1958). Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλές άλλες ομάδες ως έδρα, μεταξύ αυτών ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο Απόλλων, ο Αθηναϊκός και άλλες. Επίσης ήταν η έδρα της Εθνικής Ομάδας για πολλά χρόνια.
Ο ΠAO έφυγε από τη Λεωφόρο και μετακόμισε το 1984 στο (καινούριο τότε) Ολυμπιακό Στάδιο. Επέστρεψε στην ιστορική του έδρα το 2000, μετά από έργα που κόστισαν € 7.000.000. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και ο ΠΑΟ το καλοκαίρι του 2005 έφυγε οριστικά από τη γερασμένη Λεωφόρο, κλείνοντας ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του. Με ενδιάμεσο σταθμό το ΟΑΚΑ, ο σύλλογος σχεδιάζει να κτίσει ένα καινούριο γήπεδο στην περιοχή του Βοτανικού, στον Ελαιώνα. Παρακολουθήστε όλες τις λεπτομέρειες γύρω από αυτό το θέμα στη σελίδα των Νέων.
Το θέμα της ιδιοκτησίας της Λεωφόρου είναι... κάπως περίπλοκο! Το οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε ανήκει στο Δήμο Αθηναίων. Η χρήση της έκτασης όμως παραχωρήθηκε τη δεκαετία του '20 έναντι συμβολικού ποσού (και δωρεάν μετά το 1972) στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό ΑΟ.
Χωρητικότητα: (1922) 29,000
Χωρητικότητα: (2001) 16.620
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
ΡΕΝΕ ΧΕΝΡΙΚΣΕΝ
Ο οποίος το 2005 έφυγε (ως παίκτης) από το «τριφύλλι», μα τώρα ανήκει ξανά στην οικογένεια του Παναθηναϊκού. Είναι σκάουτερ των «πρασίνων», με ειδικότητα (πού αλλού;) στη σκανδιναβική αγορά. Ψάχνει, βλέπει, αξιολογεί και προτείνει παίκτες στους «πράσινους».
Έτσι είχε αξιολογηθεί και ο ίδιος προτού υπογράψει στον Παναθηναϊκό. Ο Δανός αμυντικός (γενν. 1969) προερχόταν από την Ακαντέμισκ Κοπεγχάγης, με την οποία είχε χτίσει το αγωνιστικό του προφίλ στα γήπεδα της Δανίας. Τι γνωρίσματα είχε αυτό το προφίλ;
Δεν ήταν ψηλός, αλλά οι υπόλοιπες ικανότητές του υπερκερνούσαν αυτή του την αδυναμία. Οι τοποθετήσεις του, ήταν για σεμινάριο. Η αντίληψή του, ζηλευτή. Οι επεμβάσεις του, γρήγορες και ακριβείς. Η ψυχραιμία του, παροιμιώδης, όπως και το καθαρό μυαλό του όταν η μπάλα «ζεματούσε». Και βέβαια η τεχνική του τον βοηθούσε να είναι και πολύ καθαρός παίκτης: ελάχιστες φορές είδε την κίτρινη ή κόκκινη κάρτα σ’ ολόκληρη την καριέρα του!
Αφού πρωταγωνίστησε λοιπόν για 11 σεζόν με την Ακαντέμισκ (1988-1999), κατακτώντας ένα Κύπελλο Δανίας το 1999, μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό, γενόμενος έτσι ο ηγέτης της άμυνας του «τριφυλλιού». Ως το 2005, βίωσε όλες τις σπουδαίες στιγμές των «πρασίνων»: από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες (π.χ., 2002-Τσάμπιονς Λιγκ, 2003-Κύπ. ΟΥΕΦΑ) ως το νταμπλ της σεζόν 2003-04, ο Ρενέ Χένρικσεν ήταν εκεί, βασικός και αναντικατάστατος!
Έπαιξε 208 φορές με την πράσινη φανέλα.
Καθιερώθηκε επίσης και στην εθνική Δανίας, παίζοντας στα Μουντιάλ του 1998 και του 2002, καθώς και στα Euro 2000 και 2004. Χρίστηκε συνολικά 66 φορές διεθνής, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε και «Παίκτης της Χρονιάς» στη χώρα των Βίκινγκς.
Το 2005 γύρισε πίσω στην Ακαντέμισκ, και με την (επίσης... πράσινη!) φανέλα της κρέμασε τα παπούτσια του το 2006. Από τότε, πολλές φορές ο Παναθηναϊκός ρώτησε τη γνώμη του για παίκτες ή/και προπονητές (Λόβενκραντς, Μπάκε, Γκρόνκιερ), ενώ από τον Ιανουάριο που μας πέρασε ξεκίνησε μια νέα συνεργασία Χένρικσεν-ΠΑΟ, με τον Δανό στο ρόλο του σκάουτερ.
Πολύ πρόσφατα, μάλιστα, ακούστηκε το όνομα του στη λίστα των υποψηφίων για τεχνικός διευθυντής των «πρασίνων», πόστο που τελικά ανατέθηκε στον Κάρλος Φρέιτας.
Συνεχίζει λοιπόν να προσφέρει στο «τριφύλλι» ο Ρενέ Χένρικσεν, καθοδηγώντας προς υποψήφιους... μετεγγραφικούς στόχους! Όπως κάποτε καθοδηγούσε με μαεστρία την «πράσινη» άμυνα, κάνοντάς την άτρωτη και βοηθώντας τον Παναθηναϊκό. Ένας παίκτης που δίκαια δεν ξεχάστηκε, κι ούτε θα ξεχαστεί, από τους φιλάθλους των πρωταθλητών Ελλάδας!!!
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Λέτο: Ο χορευτής… του νταμπλ
Ο Σεμπάστιαν Λέτο
γεννήθηκε στο προάστιο, Αλεχάντρο Κορν του Μπουένος Άϊρες, στις 30 Αυγούστου 1986, μερικές μέρες αφού η εθνική Αργεντινής είχε κατακτήσει για δεύτερη φορά στην ιστορία της το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 6 ετών στην ομάδα της πόλης που γεννήθηκε, την Αλεχάντρο Κορν, παίζοντας αρχικά ποδόσφαιρο σάλας. Στα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο έπαιζε σε δύο κατηγορίες, στην κατηγορία των γεννημένων το 1986, αλλά και σε αυτή των γεννημένων το 1985 όπου ήταν συμπαίκτης με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Σέζαρ Λέτο.
Η Λανούς και η στήριξη της μητέρας του, Νόρμα…
Σε αυτή την κατηγορία συνέχιζε να παίζει για τρία χρόνια όπου η ομάδα του βρέθηκε αντιμέτωπη με μία ομάδα παιδιών γεννημένων το 1986, της πρώτης κατηγορίας της Αργεντινής. Η ομάδα αυτή ήταν η Ατλέτικο Λανούς. Αυτή ήταν η στιγμή που ο πιτσιρικάς τότε, Σεμπάστιαν Λέτο έκανε μεγάλη εντύπωση στους σκάουτερ ταλέντων της Λανούς. Το παιχνίδι εκείνο έληξε 9-1 υπέρ της Λανούς, με την διαφορά του ότι, το μοναδικό τέρμα της ομάδας του, το πέτυχε ο ίδιος. Εκείνη την περίοδο, η Λανούς είχε στο δυναμικό της, στις μικρότερες κατηγορίες, έναν ποδοσφαιριστή που λεγόταν Σεμπάστιαν Χόχε. Ο Σεμπάστιαν, εκτός από συνονόματος ήταν και πολύ καλός φίλος του Λέτο, αφού μεγάλωναν στην ίδια γειτονιά. Ο μικρός Χόχε κατάφερε να πείσει τους γονείς του Λέτο να τον αφήσουν να δοκιμάσει την τύχη του στις ακαδημίες της Λανούς.
Στην πρώτη του δοκιμή ο Λέτο κατάφερε να πετύχει τρία γκολ και να συγκεντρώσει όλα τα βλέμματα επάνω του στο μίνι τουρνουά ταλέντων που είχε διοργανώσει η Λανούς.
Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει μέλος της καινούριας ομάδας του τα πράγματα δεν του ήρθαν τόσο ρόδινα. Ο ίδιος άνθρωπος που τον επέλεξε, έφερε στην θέση του έναν άλλο ποδοσφαιριστή για να δοκιμαστεί στις ακαδημίες της Λανούς. Ο Λέτο αναγκάστηκε να παίξει ακόμα τρεις εβδομάδες στην ομάδα δοκιμών της Λανούς μέχρι να αποφασιστεί αν τελικά θα προωθηθεί στις ακαδημίες της ομάδας.
Το όνειρο του Σεμπάστιαν έγινε πραγματικότητα και ο πιτσιρικάς ξεκίναγε τα βήματα του στο ποδόσφαιρο. Για εφτά ολόκληρα χρόνια αγωνιζόταν στις ομάδες παίδων και εφήβων της Λανούς. Σε αυτά τα εφτά χρόνια η μητέρα του Νόρμα, τον συνόδευε στο καθημερινό και κουραστικό του ταξίδι από την μικρή Αλεχάντρο Κορν, στην ποδοσφαιρική του Ιθάκη, τη Λανούς. Η μητέρα του αποτέλεσε ένα από τα πρόσωπα τα οποία στήριξαν τα όνειρα του Σεμπάστιαν Λέτο. Ο Αργεντινός άσσος, στα πρώτα δύσκολα χρόνια έβρισκε στο πρόσωπο της Νόρμα την στήριξη που τόσο μεγάλη ανάγκη είχε στην τρυφερή παιδική ηλικία που έπρεπε όμως να δείξει ωριμότητα.
Στη συνέχεια της πορεία του, ο Λέτο αγωνίστηκε για λίγα παιχνίδια με την δεύτερη ομάδα της Λανούς στο αντίστοιχο πρωτάθλημα και μετά από λίγο καιρό κάθισε σαν αναπληρωματικός στον πάγκο της επαγγελματικής ομάδας της Λανούς. Το ματς που ήταν στην αποστολή δεν ήταν απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, αλλά κόντρα στην Ρίβερ Πλέϊτ.
Το πέρασμα στην Ευρώπη…
Στις 25 Ιουνίου 2005 πραγματοποιεί το ντεμπούτο με την Λανούς και για 1,5 ακόμα χρόνο αγωνίζεται βασικός σε όλα τα ματς της ομάδας του στο πρωτάθλημα Αργεντινής. Σε ένα ματς κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς ο Λέτο πραγματοποιεί εντυπωσιακή εμφάνιση. Οι σκάουτερ της Λίβερπουλ μαγεύονται από τα χορευτικά του στο γήπεδο και τον καλούν να βρεθεί στο μεγάλο λιμάνι της Αγγλίας για διαπραγματεύσεις.
Η πρόκληση για τον Λέτο ήταν μεγάλη και δεν αργεί να αποφασίσει. Υπογράφει συμβόλαιο με την Λίβερπουλ, αλλά το πρόβλημα με την άδεια εργασίας στην Αγγλία δεν του επιτρέπει να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του. Έπαιξε σε τέσσερα ματς και στη συνέχεια η Λίβερπουλ αποφασίζει να τον στείλει δανεικό στον Ολυμπιακό.
Εκεί ο Λέτο περνάει δύσκολες στιγμές. Συνεχείς τσακωμοί με τον Ερνέστο Βαλβέρδε, οι συμπαίκτες του, πλην ελαχίστων, τον θέτουν στο περιθώριο και η διοίκηση των Πειραιωτών δείχνει να μην τον πιστεύει.
Ο Παναθηναϊκός, η εμπιστοσύνη και το δέσιμο με την ομάδα…
Ο Λέτο, απογοητευμένος επιστρέφει στην Λίβερπουλ. Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στο παιχνίδι της απόκτησης του το καλοκαίρι του 2009. Στην Παιανία ο Λέτο βρίσκει την Ιθάκη του. Βρίσκει μια διοίκηση που πιστεύει στις δυνατότητες του και συμπαίκτες που από την πρώτη στιγμή τον αγκαλιάζουν και του φέρονται με τον καλύτερο τρόπο.
Παράλληλα οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αποκτούν μαζί του μια σχέση… ερωτική. Με κάθε κίνηση που κάνει στο γήπεδο τον αποθεώνουν και βγάζουν το γνωστό τραγούδι με το όνομα του. Η επικοινωνία του με την εξέδρα είναι ιδανική. Ρωτάει ο Λέτο «τι λέει;» και η εξέδρα τραγουδάει το σύνθημα που έφτιαξε για εκείνον.
Βιώνοντας την αγάπη του κόσμου και την εμπιστοσύνη της διοίκησης και του τεχνικού τιμ ο Λέτο πραγματοποίησε με τον Παναθηναϊκό την καλύτερη χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας 25 συμμετοχές και 6 γκολ στο πρωτάθλημα, 6 συμμετοχές και 1 γκολ στο κύπελλο και 13 συμμετοχές και 1 γκολ στην Ευρώπη. Με την παρουσία του στους αγωνιστικούς χώρους αποτέλεσε βασικό στέλεχος της κατάκτησης του νταμπλ για τον Παναθηναϊκό. Ο ίδιος διάγει τις καλύτερες μέρες του στην Παιανία και αυτοί που το έφεραν στον Παναθηναϊκό έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται δικαιωμένοι.
γεννήθηκε στο προάστιο, Αλεχάντρο Κορν του Μπουένος Άϊρες, στις 30 Αυγούστου 1986, μερικές μέρες αφού η εθνική Αργεντινής είχε κατακτήσει για δεύτερη φορά στην ιστορία της το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 6 ετών στην ομάδα της πόλης που γεννήθηκε, την Αλεχάντρο Κορν, παίζοντας αρχικά ποδόσφαιρο σάλας. Στα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο έπαιζε σε δύο κατηγορίες, στην κατηγορία των γεννημένων το 1986, αλλά και σε αυτή των γεννημένων το 1985 όπου ήταν συμπαίκτης με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Σέζαρ Λέτο.
Η Λανούς και η στήριξη της μητέρας του, Νόρμα…
Σε αυτή την κατηγορία συνέχιζε να παίζει για τρία χρόνια όπου η ομάδα του βρέθηκε αντιμέτωπη με μία ομάδα παιδιών γεννημένων το 1986, της πρώτης κατηγορίας της Αργεντινής. Η ομάδα αυτή ήταν η Ατλέτικο Λανούς. Αυτή ήταν η στιγμή που ο πιτσιρικάς τότε, Σεμπάστιαν Λέτο έκανε μεγάλη εντύπωση στους σκάουτερ ταλέντων της Λανούς. Το παιχνίδι εκείνο έληξε 9-1 υπέρ της Λανούς, με την διαφορά του ότι, το μοναδικό τέρμα της ομάδας του, το πέτυχε ο ίδιος. Εκείνη την περίοδο, η Λανούς είχε στο δυναμικό της, στις μικρότερες κατηγορίες, έναν ποδοσφαιριστή που λεγόταν Σεμπάστιαν Χόχε. Ο Σεμπάστιαν, εκτός από συνονόματος ήταν και πολύ καλός φίλος του Λέτο, αφού μεγάλωναν στην ίδια γειτονιά. Ο μικρός Χόχε κατάφερε να πείσει τους γονείς του Λέτο να τον αφήσουν να δοκιμάσει την τύχη του στις ακαδημίες της Λανούς.
Στην πρώτη του δοκιμή ο Λέτο κατάφερε να πετύχει τρία γκολ και να συγκεντρώσει όλα τα βλέμματα επάνω του στο μίνι τουρνουά ταλέντων που είχε διοργανώσει η Λανούς.
Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει μέλος της καινούριας ομάδας του τα πράγματα δεν του ήρθαν τόσο ρόδινα. Ο ίδιος άνθρωπος που τον επέλεξε, έφερε στην θέση του έναν άλλο ποδοσφαιριστή για να δοκιμαστεί στις ακαδημίες της Λανούς. Ο Λέτο αναγκάστηκε να παίξει ακόμα τρεις εβδομάδες στην ομάδα δοκιμών της Λανούς μέχρι να αποφασιστεί αν τελικά θα προωθηθεί στις ακαδημίες της ομάδας.
Το όνειρο του Σεμπάστιαν έγινε πραγματικότητα και ο πιτσιρικάς ξεκίναγε τα βήματα του στο ποδόσφαιρο. Για εφτά ολόκληρα χρόνια αγωνιζόταν στις ομάδες παίδων και εφήβων της Λανούς. Σε αυτά τα εφτά χρόνια η μητέρα του Νόρμα, τον συνόδευε στο καθημερινό και κουραστικό του ταξίδι από την μικρή Αλεχάντρο Κορν, στην ποδοσφαιρική του Ιθάκη, τη Λανούς. Η μητέρα του αποτέλεσε ένα από τα πρόσωπα τα οποία στήριξαν τα όνειρα του Σεμπάστιαν Λέτο. Ο Αργεντινός άσσος, στα πρώτα δύσκολα χρόνια έβρισκε στο πρόσωπο της Νόρμα την στήριξη που τόσο μεγάλη ανάγκη είχε στην τρυφερή παιδική ηλικία που έπρεπε όμως να δείξει ωριμότητα.
Στη συνέχεια της πορεία του, ο Λέτο αγωνίστηκε για λίγα παιχνίδια με την δεύτερη ομάδα της Λανούς στο αντίστοιχο πρωτάθλημα και μετά από λίγο καιρό κάθισε σαν αναπληρωματικός στον πάγκο της επαγγελματικής ομάδας της Λανούς. Το ματς που ήταν στην αποστολή δεν ήταν απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, αλλά κόντρα στην Ρίβερ Πλέϊτ.
Το πέρασμα στην Ευρώπη…
Στις 25 Ιουνίου 2005 πραγματοποιεί το ντεμπούτο με την Λανούς και για 1,5 ακόμα χρόνο αγωνίζεται βασικός σε όλα τα ματς της ομάδας του στο πρωτάθλημα Αργεντινής. Σε ένα ματς κόντρα στην Μπόκα Τζούνιορς ο Λέτο πραγματοποιεί εντυπωσιακή εμφάνιση. Οι σκάουτερ της Λίβερπουλ μαγεύονται από τα χορευτικά του στο γήπεδο και τον καλούν να βρεθεί στο μεγάλο λιμάνι της Αγγλίας για διαπραγματεύσεις.
Η πρόκληση για τον Λέτο ήταν μεγάλη και δεν αργεί να αποφασίσει. Υπογράφει συμβόλαιο με την Λίβερπουλ, αλλά το πρόβλημα με την άδεια εργασίας στην Αγγλία δεν του επιτρέπει να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του. Έπαιξε σε τέσσερα ματς και στη συνέχεια η Λίβερπουλ αποφασίζει να τον στείλει δανεικό στον Ολυμπιακό.
Εκεί ο Λέτο περνάει δύσκολες στιγμές. Συνεχείς τσακωμοί με τον Ερνέστο Βαλβέρδε, οι συμπαίκτες του, πλην ελαχίστων, τον θέτουν στο περιθώριο και η διοίκηση των Πειραιωτών δείχνει να μην τον πιστεύει.
Ο Παναθηναϊκός, η εμπιστοσύνη και το δέσιμο με την ομάδα…
Ο Λέτο, απογοητευμένος επιστρέφει στην Λίβερπουλ. Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στο παιχνίδι της απόκτησης του το καλοκαίρι του 2009. Στην Παιανία ο Λέτο βρίσκει την Ιθάκη του. Βρίσκει μια διοίκηση που πιστεύει στις δυνατότητες του και συμπαίκτες που από την πρώτη στιγμή τον αγκαλιάζουν και του φέρονται με τον καλύτερο τρόπο.
Παράλληλα οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αποκτούν μαζί του μια σχέση… ερωτική. Με κάθε κίνηση που κάνει στο γήπεδο τον αποθεώνουν και βγάζουν το γνωστό τραγούδι με το όνομα του. Η επικοινωνία του με την εξέδρα είναι ιδανική. Ρωτάει ο Λέτο «τι λέει;» και η εξέδρα τραγουδάει το σύνθημα που έφτιαξε για εκείνον.
Βιώνοντας την αγάπη του κόσμου και την εμπιστοσύνη της διοίκησης και του τεχνικού τιμ ο Λέτο πραγματοποίησε με τον Παναθηναϊκό την καλύτερη χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας 25 συμμετοχές και 6 γκολ στο πρωτάθλημα, 6 συμμετοχές και 1 γκολ στο κύπελλο και 13 συμμετοχές και 1 γκολ στην Ευρώπη. Με την παρουσία του στους αγωνιστικούς χώρους αποτέλεσε βασικό στέλεχος της κατάκτησης του νταμπλ για τον Παναθηναϊκό. Ο ίδιος διάγει τις καλύτερες μέρες του στην Παιανία και αυτοί που το έφεραν στον Παναθηναϊκό έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται δικαιωμένοι.
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010
Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Τζόρβα (2ο ΜΕΡΟΣ)
Οι άγνωστες πτυχές της ζωής του…
Γουστάρει πολύ να παίζει με τους φίλους του 5Χ5 στον ελεύθερο χρόνο του και να αγωνίζεται στην θέση του σέντερ φορ. Μάλιστα λεχει μεγάλη έφεση στο... σκοράρισμα.
Όποτε μπορεί του αρέσει επίσης να μαζεύεται με φίλους του και να παίζουν bowling.
Αιώνια πιστός στο «τριφύλλι», αλλά και στην γυναίκα της ζωής του, Χρυσοπηγή, που την γνώρισε από τα 17 του χρόνια.
Παιδί των ακαδημιών της Παιανίας, ο Τζόρβας μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στα χέρια τουΤάκη Οικονομόπουλου, τον οποίο θεωρεί «ποδοσφαιρικό πατέρα».
Ο κόσμος τον θυμάται για το επιδεικτικό χτύπημα στο μέρος της καρδιάς, όπου υπήρχε το τριφύλλι, μπροστά από τους οργανωμένους οπαδούς του Ολυμπιακού στο «Γ. Καραϊσκάκης».
Το ντεμπούτο του στον Παναθηναϊκό το πραγματοποιεί με τον Βίκτορ Μουνιόθ. Ο Ισπανός τεχνικός τον χρησιμοποιεί ως αλλαγή στο 76' (αντί του Εμπέντε) στο τελευταίο ματς του πρωταθλήματος. Απέναντι στο Λεβαδειακό κάνει το πρώτο του 90λεπτο!
Το καλοκαίρι του 2007 παραχωρείται στον ΟΦΗ. Το τατουάζ με το πράσινο τριφύλλι, στον αστράγαλο του ποδιού του, αποτελεί την αφορμή για να μπει στο «στόχαστρο» των φανατικών φίλων του ΟΦΗ.
Ο Τζόρβας πηγαίνει να παρακολουθήσει τον αγώνα μπάσκετ ΟΦΗ - Ιωνικός Νικαίας και όλο το γήπεδο τον βρίζει εν χορώ, ζητώντας από τον πρόεδρο του Ερασιτέχνη, Βασίλη Ξημέρη, να του ζητήσει να φύγει από το γήπεδο.
Το 2007 ο Γιώργος Παράσχος του εμπιστεύεται θέση βασικού κάτω από τα δοκάρια του ΟΦΗ. Ο Τζόρβας ξεδιπλώνει το ταλέντο του και στο ματς με τη Λάρισα το Δεκέμβριο κερδίζει το πρώτο χειροκρότημα της εξέδρας, ενώ στο ματς Κυπέλλου με τον Αγροτικό Αστέρα παίζει με δεμένο κεφάλι και είναι εντυπωσιακός.
Το Φεβρουάριο του 2008 ο ΟΦΗ νικά με 2-0 τον ΠΑΟΚ και ο Τζόρβας αποκρούει πέναλτι του Γκονζάλες. Οι φίλοι του ΟΦΗ στο Παγκρήτιο τον επευφημούν! Ο Τζόρβας ανταποδίδει το χειροκρότημα και οι οπαδοί του ζητούν συγγνώμη για τα όσα του είχαν συμβεί.
Στις 21 Μαρτίου του 2008 το όνειρο του Αλέξη Τζόρβα γίνεται πραγματικότητα. Ο Οτο Ρεχάγκελ τον συμπεριλαμβάνει στην αποστολή της Εθνικής Ελλάδας για το φιλικό με την Πορτογαλία και λίγο καιρό αργότερα τον επιλέγει στην αποστολή της Εθνικής για το EURO 2008.
Είναι πολύ καλός φίλος με τον Σπυρόπουλο, αλλά και με τους Βύντρα, Νίνη, Τζιόλη και Πετρόπουλο. Με τον τελευταίο μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο στις αποστολές, ενώ έκαναν πολλή παρέα και στην Κρήτη αφού συνυπήρξαν στον ΟΦΗ.
Έχει πολύ καλή σχέση και με τον Μάριο Γκαλίνοβιτς, τον οποίο εκτιμά ιδιαίτερα. Τον θεωρεί πολύ καλό τερματοφύλακα και άριστο χαρακτήρα.
Ο Τζόρβας είναι «βιβλιοφάγος»! Διαβάζει ένα με δύο βιβλία την εβδομάδα, κυρίως μυθιστορήματα, τα οποία μάλιστα του αρέσει να τα διηγείται στους φίλους του με κάθε λεπτομέρεια.
Για το τατουάζ έχει δηλώσει ότι «είχα πρόθεση να κάνω από τα 15 μου. Τελικά το έκανα στα 22 μου για να είμαι σίγουρος. Στην αρχή έφαγαν κάποιοι ''κόλλημα'', τώρα όμως όποιος και αν έχει θέμα είναι δικό του ζήτημα να το λύσει, όχι δικό μου».
Προσέχει πάρα πολύ το φαγητό του, κυρίως το θέμα του λίπους που πρέπει να έχει ο οργανισμός του, σύμφωνα με τις αναλογίες του. Είναι πάντως κρεατοφάγος.
Έχει «κόλλημα» με τα σκυλιά και τα υπεραγαπά. Έχει δύο στο σπίτι του, ενώ ταΐζει μέχρι και τα αδέσποτα στην Παιανία.
Γουστάρει πολύ να παίζει με τους φίλους του 5Χ5 στον ελεύθερο χρόνο του και να αγωνίζεται στην θέση του σέντερ φορ. Μάλιστα λεχει μεγάλη έφεση στο... σκοράρισμα.
Όποτε μπορεί του αρέσει επίσης να μαζεύεται με φίλους του και να παίζουν bowling.
Αιώνια πιστός στο «τριφύλλι», αλλά και στην γυναίκα της ζωής του, Χρυσοπηγή, που την γνώρισε από τα 17 του χρόνια.
Παιδί των ακαδημιών της Παιανίας, ο Τζόρβας μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στα χέρια τουΤάκη Οικονομόπουλου, τον οποίο θεωρεί «ποδοσφαιρικό πατέρα».
Ο κόσμος τον θυμάται για το επιδεικτικό χτύπημα στο μέρος της καρδιάς, όπου υπήρχε το τριφύλλι, μπροστά από τους οργανωμένους οπαδούς του Ολυμπιακού στο «Γ. Καραϊσκάκης».
Το ντεμπούτο του στον Παναθηναϊκό το πραγματοποιεί με τον Βίκτορ Μουνιόθ. Ο Ισπανός τεχνικός τον χρησιμοποιεί ως αλλαγή στο 76' (αντί του Εμπέντε) στο τελευταίο ματς του πρωταθλήματος. Απέναντι στο Λεβαδειακό κάνει το πρώτο του 90λεπτο!
Το καλοκαίρι του 2007 παραχωρείται στον ΟΦΗ. Το τατουάζ με το πράσινο τριφύλλι, στον αστράγαλο του ποδιού του, αποτελεί την αφορμή για να μπει στο «στόχαστρο» των φανατικών φίλων του ΟΦΗ.
Ο Τζόρβας πηγαίνει να παρακολουθήσει τον αγώνα μπάσκετ ΟΦΗ - Ιωνικός Νικαίας και όλο το γήπεδο τον βρίζει εν χορώ, ζητώντας από τον πρόεδρο του Ερασιτέχνη, Βασίλη Ξημέρη, να του ζητήσει να φύγει από το γήπεδο.
Το 2007 ο Γιώργος Παράσχος του εμπιστεύεται θέση βασικού κάτω από τα δοκάρια του ΟΦΗ. Ο Τζόρβας ξεδιπλώνει το ταλέντο του και στο ματς με τη Λάρισα το Δεκέμβριο κερδίζει το πρώτο χειροκρότημα της εξέδρας, ενώ στο ματς Κυπέλλου με τον Αγροτικό Αστέρα παίζει με δεμένο κεφάλι και είναι εντυπωσιακός.
Το Φεβρουάριο του 2008 ο ΟΦΗ νικά με 2-0 τον ΠΑΟΚ και ο Τζόρβας αποκρούει πέναλτι του Γκονζάλες. Οι φίλοι του ΟΦΗ στο Παγκρήτιο τον επευφημούν! Ο Τζόρβας ανταποδίδει το χειροκρότημα και οι οπαδοί του ζητούν συγγνώμη για τα όσα του είχαν συμβεί.
Στις 21 Μαρτίου του 2008 το όνειρο του Αλέξη Τζόρβα γίνεται πραγματικότητα. Ο Οτο Ρεχάγκελ τον συμπεριλαμβάνει στην αποστολή της Εθνικής Ελλάδας για το φιλικό με την Πορτογαλία και λίγο καιρό αργότερα τον επιλέγει στην αποστολή της Εθνικής για το EURO 2008.
Είναι πολύ καλός φίλος με τον Σπυρόπουλο, αλλά και με τους Βύντρα, Νίνη, Τζιόλη και Πετρόπουλο. Με τον τελευταίο μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο στις αποστολές, ενώ έκαναν πολλή παρέα και στην Κρήτη αφού συνυπήρξαν στον ΟΦΗ.
Έχει πολύ καλή σχέση και με τον Μάριο Γκαλίνοβιτς, τον οποίο εκτιμά ιδιαίτερα. Τον θεωρεί πολύ καλό τερματοφύλακα και άριστο χαρακτήρα.
Ο Τζόρβας είναι «βιβλιοφάγος»! Διαβάζει ένα με δύο βιβλία την εβδομάδα, κυρίως μυθιστορήματα, τα οποία μάλιστα του αρέσει να τα διηγείται στους φίλους του με κάθε λεπτομέρεια.
Για το τατουάζ έχει δηλώσει ότι «είχα πρόθεση να κάνω από τα 15 μου. Τελικά το έκανα στα 22 μου για να είμαι σίγουρος. Στην αρχή έφαγαν κάποιοι ''κόλλημα'', τώρα όμως όποιος και αν έχει θέμα είναι δικό του ζήτημα να το λύσει, όχι δικό μου».
Προσέχει πάρα πολύ το φαγητό του, κυρίως το θέμα του λίπους που πρέπει να έχει ο οργανισμός του, σύμφωνα με τις αναλογίες του. Είναι πάντως κρεατοφάγος.
Έχει «κόλλημα» με τα σκυλιά και τα υπεραγαπά. Έχει δύο στο σπίτι του, ενώ ταΐζει μέχρι και τα αδέσποτα στην Παιανία.
Ζ. Ομπράντοβιτς: Ο άρχοντας των «δαχτυλιδιών»
O Ζέλικο Ομπράντοβιτς λοιπόν, Ξεκίνησε την πορεία του ως παίκτης από την ομάδα της γενέτειρας του, την Μπόρας, και το 1986 μεταπήδησε στην Παρτίζαν. Μαζί με άλλους αστέρες όπως ο Βλάντε Ντίβατς, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς και ο Ζάρκο Πάσπαλι. Την ίδια χρονιά πήρε το πρωτάθλημα (πρώτος του τίτλος), την επόμενη πήγε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, ενώ το 1989 πανηγύρισε το γιουγκοσλαβικό Κύπελλο, όπως και το Κόρατς.
Οι μεγαλύτερες διακρίσεις του, πάντως, ως παίκτη ήρθαν με την εθνική Γιουγκοσλαβίας. Πήρε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (1988) και το 1990 ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς.
Λίγο πριν αρχίσει η προετοιμασία για το Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας το 1991 ο Ζοτς βρέθηκε μπροστά στο μεγάλο δίλημμα: να συνεχίσει ως παίκτης ή να δεχτεί την πρόταση της Παρτίζαν για προπονητής. Τελικά επέλεξε το δεύτερο με τη γνωστή συνέχεια. Πρώτη σεζόν ως κόουτς το 1992, φτάνει στον τελικό της Κωνσταντινούπολης με αντίπαλο την Μπανταλόνα, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς εκτελεί με τρίποντο τους Ισπανούς και ο Ζοτς πανηγυρίζει τον πρώτο του τίτλο ως μάνατζερ.
Η συνέχεια ανάλογη. Με Μπανταλόνα το 1994 και με Ρεάλ Μαδρίτης το 1995 αρχίζει να γίνεται συλλέκτης κυπέλλων Πρωταθλητριών. Ξεκουράζεται για ένα μικρό διάστημα, μαζεύει άλλα κύπελλα (2 Σαπόρτα με Ρεάλ το 1997 και Μπενετόν το 1999).
Δεν ξεχνάμε την πορεία του και στην Εθνική Σερβίας. Κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ του 1997, το Μουντομπάσκετ του 1998, ενώ πήρε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1996, όπως και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 1999.
Το καλοκαίρι του 99’ έρχεται στα μέρη μας και το κοντέρ αρχίζει να γράφει. Τέσσερα Ευρωπαϊκά (2000, 2002, 2007, 2009) έχει κατακτήσει με τον Παναθηναϊκό ο Ζοτς, εννέα πρωταθλήματα και έξι Κύπελλα. Και ενδεχόμενως έπεται και συνέχεια, από τη στιγμή που μπροστά υπάρχει το πρωτάθλημα και επίσης το πιο πιθανό είναι ο Ομπράντοβιτς να συνεχίσει στην ομάδα της ζωής του για δύο ακόμα χρόνια.
Οι μεγαλύτερες διακρίσεις του, πάντως, ως παίκτη ήρθαν με την εθνική Γιουγκοσλαβίας. Πήρε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (1988) και το 1990 ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς.
Λίγο πριν αρχίσει η προετοιμασία για το Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας το 1991 ο Ζοτς βρέθηκε μπροστά στο μεγάλο δίλημμα: να συνεχίσει ως παίκτης ή να δεχτεί την πρόταση της Παρτίζαν για προπονητής. Τελικά επέλεξε το δεύτερο με τη γνωστή συνέχεια. Πρώτη σεζόν ως κόουτς το 1992, φτάνει στον τελικό της Κωνσταντινούπολης με αντίπαλο την Μπανταλόνα, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς εκτελεί με τρίποντο τους Ισπανούς και ο Ζοτς πανηγυρίζει τον πρώτο του τίτλο ως μάνατζερ.
Η συνέχεια ανάλογη. Με Μπανταλόνα το 1994 και με Ρεάλ Μαδρίτης το 1995 αρχίζει να γίνεται συλλέκτης κυπέλλων Πρωταθλητριών. Ξεκουράζεται για ένα μικρό διάστημα, μαζεύει άλλα κύπελλα (2 Σαπόρτα με Ρεάλ το 1997 και Μπενετόν το 1999).
Δεν ξεχνάμε την πορεία του και στην Εθνική Σερβίας. Κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ του 1997, το Μουντομπάσκετ του 1998, ενώ πήρε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1996, όπως και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 1999.
Το καλοκαίρι του 99’ έρχεται στα μέρη μας και το κοντέρ αρχίζει να γράφει. Τέσσερα Ευρωπαϊκά (2000, 2002, 2007, 2009) έχει κατακτήσει με τον Παναθηναϊκό ο Ζοτς, εννέα πρωταθλήματα και έξι Κύπελλα. Και ενδεχόμενως έπεται και συνέχεια, από τη στιγμή που μπροστά υπάρχει το πρωτάθλημα και επίσης το πιο πιθανό είναι ο Ομπράντοβιτς να συνεχίσει στην ομάδα της ζωής του για δύο ακόμα χρόνια.
Κυριακή 27 Ιουνίου 2010
Παναθηναϊκός vs Εθνικές ομάδες
Το «τριφύλλι» έχει δώσει αρκετά φιλικά ματς με εθνικές ομάδες χωρών και έχει σταθεί επάξια απέναντι τους, αποδεικνύοντας ότι ένας σύλλογος μπορεί να είναι εξίσου δυνατός με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μιας χώρας.
Αναλυτικά οι αγώνες των πράσινων»
29/2/29 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελλάδας 6-2
17/2/38 Εθνική Ελλάδας-Παναθηναϊκός 4-0
15/4/48 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελλάδας 4-2
18/5/52 Παναθηναϊκός- Εθνική Αιθιοποϊίας 6-1
13/4/66 Παναθηναϊκός-Εθνική Ουγγαρίας 1-3
27/6/70 Εθνική Σουδάν-Παναθηναϊκός 2-1
28/6/70 Εθνική Κονγκό-Παναθηναϊκός 1-1
9/11/72 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελπίδων Αργεντινής 3-1
27/12/72 Εθνική Ισραήλ-Παναθηναϊκός 1-0
17/2/77 Παναθηναϊκός-Εθνική Πολωνίας 0-1
31/8/77 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 2-3
25/1/81 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 0-3
24/8/83 Παναθηναϊκός-Εθνική Τσεχοσλοβακίας 0-1
30/8/87 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 1-0
26/8/90 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 3-2
12/3/93 Παναθηναϊκός-Εθνική Ινδονησίας 3-1
23/11/93 Παναθηναϊκός-Εθνική Νέων Ελλάδας 3-3
Αναλυτικά οι αγώνες των πράσινων»
29/2/29 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελλάδας 6-2
17/2/38 Εθνική Ελλάδας-Παναθηναϊκός 4-0
15/4/48 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελλάδας 4-2
18/5/52 Παναθηναϊκός- Εθνική Αιθιοποϊίας 6-1
13/4/66 Παναθηναϊκός-Εθνική Ουγγαρίας 1-3
27/6/70 Εθνική Σουδάν-Παναθηναϊκός 2-1
28/6/70 Εθνική Κονγκό-Παναθηναϊκός 1-1
9/11/72 Παναθηναϊκός-Εθνική Ελπίδων Αργεντινής 3-127/12/72 Εθνική Ισραήλ-Παναθηναϊκός 1-0
17/2/77 Παναθηναϊκός-Εθνική Πολωνίας 0-1
31/8/77 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 2-3
25/1/81 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 0-3
24/8/83 Παναθηναϊκός-Εθνική Τσεχοσλοβακίας 0-1
30/8/87 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 1-0
26/8/90 Παναθηναϊκός-Εθνική Ρουμανίας 3-2
12/3/93 Παναθηναϊκός-Εθνική Ινδονησίας 3-1
23/11/93 Παναθηναϊκός-Εθνική Νέων Ελλάδας 3-3
Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)