Σαραβάκος Δημήτρης : Ο μεγάλος ''μικρός'' του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Δημήτρης Σαραβάκος είναι αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικούς όλων των εποχών που έχει αναδείξει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό ταλέντο, καθώς ήξερε να παίζει «έξυπνα» με ή χωρίς την μπάλα. Είχε εξαιρετικό σουτ, κυρίως σε στημένες φάσεις έξω από την μεγάλη περιοχή, καθώς και εκρηκτικό «σπριντ».

Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1961 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη. Είναι παιδί του επίσης σημαντικού ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Θανάση Σαραβάκου.

Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από την ομάδα του Πανιωνίου το 1979 και στις 22 Ιουνίου του 1984 μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό οπού και απέκτησε μεγάλη φήμη. Με την ομάδα του Παναθηναϊκού κατέκτησε πολλά πρωταθλήματα και κύπελλα, ενώ είχε σημαντικές διακρίσεις και στην Ευρώπη. Τον Ιούλιο του 1994 πήγε στην ΑΕΚ, όπου και παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 1996. Το ίδιο καλοκαίρι επέστρεψε στον Παναθηναϊκό για να «κλείσει» την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Έχει 432 συμμετοχές στην Α' Εθνική Κατηγορία (373 συμμετοχές με τον Παναθηναϊκό) και έχει σημειώσει 258 γκολ (200 με τον Παναθηναϊκό). Έχει φορέσει 78 φορές τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος (28 ως αρχηγός) με την οποία έχει σημειώσει 22 τέρματα. Η σημαντικότερη στιγμή του ως παίχτης της Εθνικής ήταν η συμμετοχή του στο Μουντιάλ της Αμερικής στο παιχνίδι με την Αργεντινή.

Καριέρα

Πανιώνιος

Ξεκίνησε την καριέρα στον Πανιώνιο το 1979 και μετά από μια πολύ καλή χρονιά που είχε το 1984 ο Παναθηναϊκός τον αποκτήσε.

Παναθηναϊκός

Στον Παναθηναϊκό έδειξε τη μεγάλη του αξία και κέρδισε πολλά πρωταθλήματα, κύπελλα καθώς και την ευρωπαϊκή καταξίωση αφού με τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις στα ευρωπαϊκά ματς ανάγκασε τη Γιουβέντους να κινηθεί για την απόκτησή του, πράγμα που δεν δέχθηκε ο Γ. Βαρδινογιάννης διότι τον θεωρούσε αναντικατάστατο.

Συγκεκριμένα πρίν τις αναμετρήσεις για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, την περίοδο 1987-1988, μεταξύ Παναθηναϊκού - Γιουβέντους (Ο.Α.Κ.Α.:1-0 Σαραβάκος, Κομουνάλε - Τορίνο:2-3 Σαραβάκος, Δημόπουλος Χρ.), στα οποία ο "μικρός" πέτυχε 2 γκολ, η τιμή του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο έφτασε τα 300 εκ. δραχμές.

Μετά απο αυτά τα αξέχαστα ματς η τιμή της "μετοχής" του ανέβηκε σίγουρα κι άλλο.

ΑΕΚ

Παρ' όλα αυτά ο Δημήτρης Σαραβάκος αναγκάστηκε να αφήσει τον Παναθηναϊκό το 1994, σε ηλικία 33 ετών, με προορισμό την ΑΕΚ την οποία έβαλε για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με τις αναγεννημένες εμφανίσεις του εναντίον της Ρέιτζερς.

Η επιστροφή στον Παναθηναϊκό

Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό τον έφερε ξανά πίσω στην ομάδα για να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του, χωρίς όμως να έχει την παλαιότερη αποδοχή από το σύλλογο και με μόνο στήριγμα τους φίλαθλους του Παναθηναϊκού.

Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε σε 373 αγώνες, σκόραρε 200 τέρματα και έφτασε με την ομάδα στους 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και στους 8 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ντεμπούτο στην Ευρώπη έκανε το 1984 στην Ολλανδία, στον Αγώνα Φέγιενορτ - ΠΑΟ 0-1, στον οποίο σκόραρε με πέναλτι.

Εθνική Ελλάδος

Ο Δημήτρης Σαραβάκος ήταν και βασικότατο στέλεχος της Εθνικής Ελλάδος και αγωνίστηκε το διάστημα 1982-1994. Είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής με 22 γκολ σε 78 συμμετοχές.

Συμμετείχε στην ομάδα που διεκδίκησε την πρόκριση για το Euro 1988, συνέβαλε στη μεγάλη επιτυχία της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αμερικής το 1994 και προσπάθησε για κάτι καλύτερο στους αγώνες του μουντιάλ.

Σημερινή κατάσταση

Σήμερα ασχολείται με το ποδόσφαιρο 5Χ5 στην άμμο και είναι επιχειρηματίας. Επίσης αρθρογραφεί στην αθλητική εφημερίδα SPORTDAY.

Ομάδες

• 1979-1984 Πανιώνιος
• 1984-1994 Παναθηναϊκός
• 1994-1996 ΑΕΚ
• 1996-1997 Παναθηναϊκός

Τίτλοι

• 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας 1986, 1990, 1991
• 9 Κύπελλα Ελλάδας 1979, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1996, 1997

Δεν έκρυψε ποτέ την πικρία του για τον τρόπο που επιθυμούσε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο μεγάλος «μικρός» του Ελληνικού ποδοσφαίρου, στην Εφημερίδα το ΒΗΜΑ το 1998, είχε πει τα εξής :

«Δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι άδειος τώρα που δεν παίζω. Αν μου λείπει κάποιο πράγμα είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργείς όταν είσαι ποδοσφαιριστής, η προετοιμασία, οι συμπαίκτες, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Δεν αναπολώ τα κυριακάτικα ματς. Ακόμη και τώρα όμως, η ψυχολογική μου κατάσταση είναι πολύ σταθερή. Εγώ είμαι ήρεμος χαρακτήρας. Επομένως, η ανάγκη για μια ζωή χωρίς εξάρσεις με εξυπηρετούσε και το πρόγραμμά μου δεν μεταβλήθηκε κατά τρόπο εξωφρενικό.

Έχω πει και παλιότερα ότι επιθυμούσα ένα διαφορετικό τέλος, που να αρμόζει με την ποδοσφαιρική μου πορεία. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε και λείπει το κερασάκι από την τούρτα. Η αγάπη και η εκτίμηση που δείχνει όμως ο κόσμος στο πρόσωπό μου με ικανοποιεί, γιατί αναγνωρίζουν τη διάρκεια της προσφοράς μου. Γενικότερα ωστόσο ο καθένας οφείλει να σταματάει όταν ο ίδιος κρίνει ότι έχουν πλέον πληρωθεί οι υλικοί και ψυχολογικοί παράγοντες. Όλοι γνωρίζουν κατά βάθος ποια είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά χρειάζονται μία αφορμή για να τη βρουν. Το σημαντικότερο εξάλλου είναι να μην γκρεμιστεί στα μάτια του κοινού η εικόνα που αυτό έχει χτίσει».

Το μεγαλείο του Ομπράντοβιτς.

Οι κούπες που έχει πάρει ο Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό είναι αμέτρητες, όμως εκτός από τις κούπες, ο «Ζοτς» έχει κερδίσει κάτι πολύ σημαντικό. Τον σεβασμό, την αναγνώριση και την λατρεία όσων παικτών δούλεψαν μαζί του.

Η πορεία του Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1999, από τότε ουκ ολίγοι παίκτες, που συνεργάστηκαν ή που θα συνεργάζονταν μαζί του στους «πράσινους», κάθε φορά που μιλούσαν για τον άρχοντα... των δαχτυλιδιών «έσταζαν» μέλι.

Παρακάτω σας παραθέτουμε τις δηλώσεις μερικών παικτών που μίλησαν για τον «Ζοτς» όλα αυτά τα χρόνια, από τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα και τον Φραγκίσκο Αλβέρτη μέχρι και τους νέους στην ομάδα Ρομέιν Σάτο και Άλεξ Μάριτς, όπως τις παρουσιάζει η εφημερίδα «Πράσινη» σε σημερινό της δημοσιέυμα.

Φραγκίσκος Αλβέρτης: «Δεν μπορώ να φανταστώ τον Παναθηναϊκό χωρίς τον Ομπράντοβιτς. Είναι ένας τεράστιος προπονητής, μα πάνω απ’ όλα είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Δηλαδή, μπορείς να συζητήσεις μαζί του και να βρεις την οποιαδήποτε λύση για όλα. Βλέπει τα πράγματα εντελώς ανθρώπινα και ποτέ δεν έχει εκμεταλλευτεί τη θέση του, ούτε προσπαθεί να σου περάσει την πλευρά του προπονητή.»

Ντέγιαν Μποντιρόγκα: «Το να παίζεις γι’ αυτόν είναι μια ευχαρίστηση. Δουλέψαμε πολύ και κατακτήσαμε πολλά μαζί και για να έχεις τέτοια αποτελέσματα χρειάζονται οι καλοί παίκτες, αλλά και ένας προπονητής τόσο καλό ώστε να μπορεί να τους οδηγήσει. Απ’ αυτόν απέκτησα την ικανότητα να διαβάζω ένα παιχνίδι και τις καταστάσεις που δημιουργούνται. Για τον Ζέλιμιρ το να κοουτσάρει έναν αγώνα είναι σαν να παίζει μια παρτίδα σκάκι.»

Ζέλικο Ρέμπρατσα: «Μου έμαθε πολλά, δούλεψε αρκετά μαζί μου, τον είχα προπονητή μέχρι το 2005 στην εθνική. Ήμασταν πολλά χρόνια μαζί, ήταν κάτι σαν μέντοράς μου. Φτάσαμε στο σημείο να καβγαδίζουμε, ενώ μία φορά σχεδόν φτάσαμε στα χέρια. Δεν με δεχόταν για κάποιο διάστημα στις προπονήσεις στον Παναθηναϊκό, αλλά ένα μήνα αργότερα τα ξεπεράσαμε όλα και πήραμε το πρωτάθλημα (2001). Ήταν καλή η σχέση μου μαζί του, αλλά δύσκολη στην προπόνηση. Είναι ο καλύτερος προπονητής που είχα ποτέ.»

Νάντο Τζεντίλε: «Ο Ομπράντοβιτς είναι ένα πραγματικό ταλέντο των πάγκων, κάποιος που αναγνωρίζει καταστάσεις – κάτι που είναι δύσκολο στην προπονητική – αλλά σου δίνει τα κλειδιά για να αντιμετωπίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έναν αγώνα. Είναι ένας από τους κορυφαίους, έχει την ικανότητα να προσδίδει ηρεμία στους παίκτες του γιατί πάντα έχει τα πάντα υπό έλεγχο. Έτσι όποιος μπαίνει στο γήπεδο, το κάνει με τη μεγαλύτερη δυνατή σιγουριά. Ο Ζέλιμιρ είναι ένα πραγματικό φαινόμενο.»

Δημήτρης Διαμαντίδης: «Δεν μπορώ να φανταστώ τον Παναθηναϊκό χωρίς τον Ομπράντοβιτς. Μου είναι αδύνατον να το σκεφτώ. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ την ομάδα χωρίς τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο.»

Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: «Ο λόγος που ήρθα στον Παναθηναϊκό ήταν ο Ομπράντοβιτς και εκείνη η απόφαση ήταν η καλύτερη που θα μπορούσα να πάρω.»

Ρομέιν Σάτο: «Ό,τι ζητήσει ο Ομπράντοβιτς θα το κάνω! Ό,τι θέλει να κάνω στο γήπεδο, θα το κάνω. Άμυνα, επίθεση, ριμπάουντ, βοήθειες.»

ΠΑΟ 2010, όπως Aρης των 80s!

Ακούγεται ουτοπικό, αλλά αυτός ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να έχει στο πλευρό του τους Ολυμπιακούς, τους ΑΕΚτσήδες, τους ΠΑΟΚτσήδες, τους Αρειανούς. Ολους. Κάτι σαν τον μπασκετικό Αρη της δεκαετίας του ‘80. Υπερκομματικός.

Δεν με χτύπησαν οι ζέστες του Αυγούστου, αλλά εάν βγούμε όλοι μας από τον μικρόκοσμο του οπαδού, αυτός ο Παναθηναϊκός είναι η χαρά του φιλάθλου.

Και εξηγούμαι, επειδή είμαι βέβαιος ότι οι μισοί με... φασκελώνετε, για την υπέρβαση που σας ζητάω να κάνετε και να αποτινάξετε τα οπαδικά σας φρονήματα. Απλά παραθέτω κάποια στοιχεία του φετινού Παναθηναϊκού που τον κάνουν διαφορετικό. Οι Πράσινοι είναι μια ομάδα που δομήθηκε πάνω σε ποδοσφαιρική λογική. Δαπάνησαν πολλά χρήματα, έκαναν λάθη, αλλά έκαναν και πολλά σωστά: Ζιλμπέρτο, Σισέ, Λέτο, Κατσουράνης, (πλέον) και Καντέ - Σεϊταρίδης. Αλλωστε σε αυτούς δαπανήθηκε το 80% του «πακέτου» της πολυμετοχικότητας. Συγχρόνως ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που ενισχύθηκε φέτος ακριβώς εκεί που πονούσε: Μπουμσόνγκ, Γκοβού. Που απέκτησε επιπλέον λύσεις οι οποίες γέμισαν το ρόστερ του: Φερνάντες, Ιωαννίδης. Μια ομάδα που εν τέλει κυνηγάει αυτό που της λείπει: έξτρα επιθετικός.

Ως ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε ανάγκη ομάδες που λειτουργούν με ποδοσφαιρικά κριτήρια και λογική.

Επιπλέον, ο Παναθηναϊκός έχει έναν κανονικό προπονητή. Εναν άνθρωπο που έχει φάει τα γήπεδα με το κουτάλι, που ξέρει ποδόσφαιρο και μπορεί να το περάσει στους ποδοσφαιριστές. Εναν προπονητή που δουλεύει με βάση ένα πλάνο.

Συγχρόνως ο Νίκος Νιόπλιας είναι μια επένδυση για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ενας Ελληνας προπονητής που μπορεί και κάνει την υπέρβαση. Ως ελληνικό ποδόσφαιρο και αυτό το έχουμε ανάγκη.

Επίσης, ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που δίνει τον ρόλο του πρωταγωνιστή στους ποδοσφαιριστές. Στους πραγματικούς «ήρωες» αυτού του παιχνιδιού. Προβάλλει ποδοσφαιρικά ινδάλματα: Σισέ, Νίνης, Λέτο, Γκοβού, Ζιλμπέρτο, Καραγκούνης, Κατσουράνης, Μπουμσόνγκ, αλλά και αφανείς (τις περισσότερες φορές) ήρωες: Τζόρβας, Βύντρα, Σιμάο, Σπυρόπουλος, Καντέ, Σαριέγκι.

Χτίζει «πάνω» του την εθνική ομάδα και δίνει τροφή στα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών που ξημεροβραδιάζονται στις αλάνες και στις ακαδημίες και προσδοκούν να τους μοιάσουν.

Ο Παναθηναϊκός, στο τέλος τέλος, μας κάνει να μιλάμε για ποδόσφαιρο και αυτό δεν είναι λίγο πράγμα.

Οπως μας έκανε τη δεκαετία του ‘80 ο Αρης να μιλάμε για μπάσκετ, τακτικές, ινδάλματα, αφανείς ήρωες, προπονητές.

Δεν φεύγει ο Σιμάο για Μοζαμβίκη

Με δέκα απόντες διεξάγεται αυτή την ώρα η προπόνηση του Παναθηναϊκού στις εγκαταστάσεις της Παιανίας, αφού ο Νίκος Νιόπλιας δεν έχει στην διάθεσή του τους έλληνες διεθνείς, ωστόσο το ευχάριστο για τον τεχνικό του Τριφυλλιού είναι ότι ο Σιμάο Μάτε Τζούνιορ δεν θα φύγει για την πατρίδα του και το φιλικό της Μοζαμβίκης με την Ζουαζιλάνδη.

Ο σκληροτράχηλος αμυντικός χαφ των πρασίνων, μολονότι είχε κληθεί για το φιλικό της χώρας του με την Ζουαζιλάνδη στις 11 Αυγούστου και αναμενόταν να αναχωρήσει για το Μαπούτο, τελικά θα μείνει στην Ελλάδα και θα συνεχίσει κανονικά την προετοιμασία του με τους πράσινους.

Ο 22χρονος παίκτης ζήτησε ο ίδιος από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Μοζαμβίκης να μην πάει στο φιλικό, αφού προερχόταν από κουραστικό ταξίδι (επιστροφή με την ομάδα από την Αμερική) και θα υποχρεωνόταν μέσα σε λίγες μέρες σε νέα ταλαιπωρία, ενώ επιθυμία του ήταν να μείνει για να δουλέψει μαζί με τους συμπαίκτες του.

Ετσι, αφού πήρε το "Ok" από την χώρα του, ο μοζαμβικανός παρέμεινε στην Παιανία και θα βρίσκεται κανονικά στην διάθεση του Νίκου Νιόπλια για το φιλικό της Πέμπτης (12/8) με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι.

Σε αντίθεση με τον Σιμάο, οι Τζόρβας, Κατσουράνης, Καραγκούνης, Νίνης, Σπυρόπουλος, Μαρίνος, Βύντρα, ενσωματώθηκαν στην Εθνική Ανδρών για το φιλικό με την Σερβία και οι Ιωαννίδης, Δημούτσος, Λαγός με την Εθνική Ελπίδων για το φιλικό με την Ελβετία.

ΛΑΜΠΡΟΥ ΛΑΖΑΡHΣ...ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ!